| |
Hoi trappers
We hebben de laatste 2 dagen bij ons op het recyclagepark bezoek gehad van Hulkie,
Hij had Zondag in den mango laten vallen dat hij nog enkele zakjes hakseling kon gebruiken om in zijn tuin te gooien ,
Toen spoilerke en ik(herniatinsky)hem zeiden dat er op dit moment mooie hakseling lag zei hij dat hij er Maandag zou om komen ,
Noeste werkers als we zijn stelden spoilerke en ikzelf voor om de zakjes te vullen zodat hulkie er maar juist moest om komen en inladen,
Toen hulkie dit hoorde bestelde hij meteen 20 zakken,
Herniatinsky en spoilerke moesten Maandag dus ferm doorwerken zodat ze nog een gaatje vonden om de bestelling van Hulkie klaar te krijgen,
Maandagavond om 17u42m en 30 seconden kwam Hulkie aan om in te laden,
K'moet zeggen dat de firmawagens met de dag groter worden want tot mijn grote verbazing gingen die 20 zakken er vlot in,in die sneeuwwitte Passat,
De laatste zak moesten we wel op zijn schoot achter het stuur zetten,
Om 20u15m en 41 seconden kregen we een smske van hulkie dat de zakken uitgestrooid waren ,
Hulkie was onder de indruk van de service dat hij meteen nog een bestelling plaatste van 20 zakken die hij Dinsdagavond zou afhalen ,
Spoilerke en Herniatinsky moesten dus opnieuw aan de slag terwijl ze al een zeer druk programma af te werken hadden,maar ze slaagden er opnieuw in om deze bestelling klaar te zetten,
Na deze nieuwe laadbeurt hadden we een factuurke klaar gemaakt voor hulkie,
Hij vond deze nogal aan de hoge kant en probeerde ons om kopen met enkele bierkes en ne pak koffie die ik nog zelf moest maken,
Bij deze wil ik ook aan jullie eens de rekening tonen die hulkie nog moet vereffenen met spoilerke en herniatinsky,
Naam klant: Koen Vercaempt
Bestelling: 40 zakken hakseling
Aantal :40 zakken= 2u
Werk : aan 4 koffies per uur voor Kurt 8
aan 2 Irisch koffies voor Dirk 4
Totaal: voor Kurt 8 koffies+btw in de vorm van cola
voor Dirk 4 irisch koffies+btw in de vorm van cola zero
Mocht er iemand bereid zijn om hulkie te helpen om dit te vereffenen ,gelieve ons te contacteren,
T'zou jammer zijn dat we zijn fiets in beslag moeten nemen ;dan zou hij niet meer kunnen meefietsen en zouden wij nog altijd dorst hebben,
grtz en tot op de eerste rit
vanwege de twee hard werkende stads ambtenaren spoilerke en herniatinsky
Speech van de ploegleider
De kogels zijn door de kerk.
Nadat ikzelf als ploegleider deze zomer de verantwoordelijkheid nam om mijn Lada Sport van vorig fietsseizoen in te ruilen voor een sportievere Mercedes is iedereen mij uiteindelijk hierin gevolgd.
Dat ging niet zonder slag of stoot, een aantal partijen hadden gezworen deze luxe-aankoop uit te stellen tot 2009 maar de verleiding werd te groot en eind 2008 schaften ook krachtpatser Koen en wegkapitein Kris hun “hebbedingetje” aan. Alleen onze berggeit Ivan hield het been stijf en wachtte (noodgedwongen echter) tot half maart 2009 om de stap te zetten, een klein lyrisch mailtje naar leverancier Soenen bespoedigde zelfs nog de bevalling.
De uiteindelijke keuze werd tot stand gebracht na tussenkomst van Laurence, die de fietsverkoper duidelijk maakte dat ze allang geen maagd meer was, zelfs op gebied van fietstechniek.
Nu beschikken we allen over onze echte koersfiets, waarvoor dank dames, maar nu hervallen sommigen van ons, letterlijk zelfs, in de kinderlijke beperkingen van weleer, ttz, voor Ivan en Koen klikte het niet onmiddellijk met de “klik”pedalen. Koen bewijst dat ook in de rennerij het begrip “schwalbe” bestaat, de gekende stijlvolle vrije val, bij gebrek aan steunwieltjes….onlangs nog aan de Bruanebrug, toen het licht op rood sprong en het zijne uit ging, indertijd ook reeds op de Grote Markt. Gelukkig voor hem is het op dat moment nog vroeg in de morgen (en op zondag) en zijn er nog maar weinig mensen op pad…..
Alles moet echter geleerd worden.
Wat de fietskwaliteiten van ons team zelf betreft hetvolgende
- Kris wordt ongetwijfeld de revelatie van het seizoen. Toen hij begin vorig seizoen figuurlijk (maar ook soms letterlijk na een bierrijke zaterdagavond) ons poepje moest ruiken, blijkt hij ”nu reeds” outstanding. Klimmen was voor Kris niet zijn “cup of tea”, op onze welgekende “Rode Berg” moest hij vorig seizoen meerdere malen het onderspit delven. Na een klein handvol ritten met het ganse team dit seizoen, moeten we unaniem toegeven dat Krisje nu al piekt.
Als een beer walst hij langs Vlaamse wegen en rijdt hij ons, met de vingers in de neusgaten, uit het wiel. Reeds op het einde van vorig seizoen gaf hij blijk van een “klassebak in wording”. De avond voor de wedstrijd is Kris dan ook uiterst gedisciplineerd en zijn levenservaring heeft hem geleerd om de avond vóór de wedstrijd alles onder controle te houden. Nicole is geen nachtvlinder, in vergelijking met bijvoorbeeld Gina, en Kris kruipt dan ook steeds vroeg onder de lakens, wat zijn ochtendscherpte alleen maar ten goede kan komen.
Zijn onuitputtelijke kracht, zijn doorzettings- en uithoudingsvermogen hebben ons reeds meermaals in verleging gebracht. Respect man !!
Hij wordt een man voor de vóórjaarsklassiekers. Hopelijk houdt hij zijn piek nog lang vol, dan zal ons team nog veel mooie momenten aan hem beleven. Voor het grote rondewerk kan hij perfekt als knecht fungeren om bij gelegenheid onze berggeit te piloteren….
- Wat onze berggeit Ivan betreft, hij blijft een wispelturig talent. Onlangs morste hij met zijn klasse, toen hij aan het eind van een rit op een beklimming in Lendelede nog twee ervaren cyclisten het nakijken gaf. Als hij dan eens een off-day heeft, dan is het wel degelijk een fiasco, maar hun aantal mindert. In het tussenseizoen heeft hij, naar mijn mening, niet getraind, maar hij kan nu reeds, nog vroeg op het seizoen, het spoor van Kris houden. Het wordt uitkijken voor hem, zijn klimmerstalent is fenomenaal, dit heeft hij in het verleden, tot onze grote ergernis, reeds meerdere malen bewezen.
Indien hij zo blijft evolueren kan hij verrassend uit de hoek komen.
Als hijzelf de oorzaak kan vinden van zijn minder presteren, moet hij toch in staat zijn te triomferen in tal van bergritten in een grote ronde.
Misschien is zijn lieve Sabbie toch niet het stille meisje dat iedereen wel denkt dat ze is en mat zij hem af en toe met wulpse exploten af de avond vóór de wedstrijd. Foei Sabbie, hou uzelf onder kontrole !!!!!
Zijn fiets is er uiteindelijk toch gekomen, de boot uit China was blijkbaar niet van de rapste, hij vaarde precies zoals onze super-berggeit klapt……
- Koen is een hardrijder met één groot probleem, de families Vercaempt en Desaegher zijn zuipschuiten en bon-vivants met een decadente levensstijl.
Meerdere malen verschijnt Koen aan de start na een avondje vreten en/of drinken. “We zijn nog langsgegaan bij de pa van Laurence” of “het was gisteren een feestje met mijn zus bij mijn ouders”, het worden echte clichés. Deze jongen verdient dit niet.
Hij doet nochtans alles om er te komen. Regelmatig op hoogtestage, onlangs nog Turkije, of was het Kreta of Tenerife, of nee, hij ging naar alledrie….enfin, hij leeft echt voor de sport.
Ook thuis betreed hij meermaals de loopband, in tegenstelling tot vroeger, toen hij op training niet te pruimen was, is hij nu toch een voorbeeld voor de anderen.
Klimmerstalent heeft hij echter totaal niet, maar temporijden kickt hij op. Voorlopig houdt hij zich nog op de achtergrond, soms zelfs op de verre achtergrond, maar temporijders zijn meestal diesels.
Tijdens de wedstrijd verbruikt Koen veel zouten, getuige daarvan zijn de lege potjes die hij achteraf meestal achterlaat in het supporterslokaal.
Koen blijft echter een man om in het oog te houden. In zijn vorig sportcarrière heeft het ook jaren geduurd alvorens hij respekt en ontzag kon afdwingen. Begonnen als keeper, later versast als veldspeler om dan opnieuw als keeper op de vóórgrond te treden, en om dan met bravoure het meer dan terecht tot een “monument” te schoppen is niet voor velen weggelegd. We zouden hem kunnen omschrijven als een laatbloeier, zijn derde doelpunt in de Wolfaardstraat nr 11 heeft ook jarenlang op zich laten wachten. We twijfelen niet aan zijn kunnen.
- Wat Meike (onzen Dieter) betreft is er geen twijfel mogelijk. Als atleet steekt hij er met kop en schouders boven. Misschien zou ipv Dieter ook Bijterke niet misstaan. Hij geeft nooit af en heeft steeds de goeie ploegmentaliteit in hem. Hij is tevens nogal honkvast. Reeds een achttal jaar zwert hij rond in Rumbeke en hij wordt (terecht) beschouwd als één van de onzen…
Sporadisch (volgens sommigen te weinig, maar de voetbalplicht roept) steekt hij zijn ros tussen zijn benen en gaat hij mee op pad. Hij kan steeds probleemloos meepeddelen, en zelfs bergop is hij de evenknie van onze berggeit (remember de Kemmel vorig seizoen). Dieter, we hopen dan ook allen, dat u na uw aktieve voetbalcarrière, binnen een tiental jaar misschien, één van de onzen wordt, en dat meen ik.
Voorlopig beperkt hij zich tot het bijwonen van de nabeschouwingen van de wedstrijd (hier aan “onzen” bistro) maar die zijn minstens even belangrijk als de rit zelf.
- Ikzelf ben ook min of meer paraat. De reeds afgelopen ritten heb ik de afzondering vóór de wedstrijd misschien wat te veel uitgebreid. Tot midden in de nacht concentreerde ik mezelf op de rit en kwam doordaar wat te gefixeerd aan de rit. Het “zich voorbereiden” acht ik dan ook zeer belangrijk. Tot zelfs de asfalt probeer ik minutieus te inspekteren om elk verrassend en storend element te vermijden. Toen ik onlangs in Wervique-Sud de kwaliteit van het asfalt aan het inschatten en evalueren was, dreven Chris en Ivan de spot met mij. 100 meter verder was het al zover, Chris, “den ploeger” reed onbesuisd lek, hij maakte een inschattingsfout. Ik moest hem dan ook assisteren bij het herstellen (ondanks mijn technische beperkingen) en ook zorgde ik (na wat geklungel weliswaar) voor de verse zuurstof voor zijn band.
Dit beschouw ik dan ook als mijn taak als ploegleider. Het vermijden van ondoordachte handelingen, ondoordachte demarrages, taktisch inzicht, korrekt schakelen, voor sommigen ook korrekt klikken in de pedalen (Koen), voldoende eten en drinken, al moet ik toegeven dat ik soms zelf nog teveel vocht in mijn lichaam heb bij de aanvang van de rit.
De lat wordt dit jaar nog net iets hoger gelegd. De ploeg investeerde serieus in degelijk materiaal en vandaar moeten wij dan ook respekt tonen voor onze sponsors. We moeten zorgen dat hun investering met verve in de kijker komt. Ik verwacht dan ook van iedereen voldoende inzet en tevens vanaf heden (het officiële startschot van het seizoen) maximale aanwezigheid. Elke onverantwoorde afwezigheid wordt beboet met een kleine bijdrage van 1,00 euro in de pot !!!
Als blijk van respekt van onze sponsor naar onzentwege werd onze club “de Daisytrappers” dan ook bedacht met een eerste officialisering naar de buitenwereld toe van onze club. Dit stuk textiel moet dan ook telkens na elke wedstrijd gedregen worden, zodat ook de pers (indien er achteraf interviews zijn) ons in de media kenbaar maakt.
Leve de Daisytrappers en veel succes, weinig platte banden, veel leute en een behouden thuiskomst na elke rit voor iedereen !!!
Om te eindigen bedank ik dan ook nog de sympathieke ploeg die zorgt voor onze bevoorrading na de wedstrijd.
Françoise (net in verlof) en Daisy vangen ons dan ook zeer goed op na de door ons geleverde hoogstaande prestatie. We gunnen hen dan ook achteraf het genot van ons gespierd en afgetraind lichaam, de dames grijpen gretig, maar stijlvol, toe en snakken misschien soms stilletjes naar ietsje meer.
Ons professionalisme laat dit echter (spijtiggenoeg) niet toe en we laten hen dan ook soms smachtend en met zaadvragende ogen achter in ons lokaal.
Sorry schatjes, wie weet groeit er ooit wel eens iets, bij ons groeit hij in elk geval elke zondagmorgen……
So long !!!
Gio6 – ploegleider van de Daisytrappers – vrijdag 3 april 2009.
|
|