Voor de nieuwsbrieven van dit seizoen zie nieuwsbrief 2012 Nieuwsbrief 50 Kurt L. Op wat je een natte voormiddag kan noemen trokken toch 4 daisies hun Laconteteneuke aan om te proberen de regengeesten te verdrijven .Maar het moge duidelijk zijn dat zelfs die regengeesten ons niet meer tegenhouden in onze voorbereiding .Waren present op de afspraak ; onze ploegleider , den bomber , cippolinni , en de scherpen .Er werd besloten om dezelfde rit van vorige week te rijden ,we gingen allen akkoord maar bombie merkte op dat we de rit beter in de andere richting dan vorige week zouden aanvatten omdat we anders op het keerpunt tegen wind zouden rijden .Op het keerpunt zou echter blijken dat we maar 1 ervaren weerman in ons midden ,namelijk onze hulkieVan wie we op dit ogenblik niks horen ,we denken er over na om een opsporingsbericht te verspreiden .Al zou het natuurlijk kunnen dat hij zich aan het voorbereiden is in het hooggebergte en op het logement is bij heise Cynthia om dan op te duiken en er meteen ne ferme lap op te geven .Spoilerke had mij Zaterdag al gemeld dat hij verstek zou geven nadat hij een zware stadsreceptie en dito werkdag achter de rug had .Zaterdagavond moest hij dan nog naar de proms in rumbeke.naar t’schijnt werden er daar enorm veel waterkes verkocht.Terug naar ons ritje dan waar bombie en de ploegleider het eerste kopwerk voor hun rekening namen Bombie is daar overigens niet meer weg te slaan , die moet ne hele goeie winter gehad hebben .Er werd aan een goed tempo doorgefietst in de regen die maar van geen ophouden wist .Het deed de scherpen terugdenken aan de monsterhit van Ingeborg namelijk :door de wind door de regen en hopelijk komen we de man met de hamer nie tegen .Cippo vertelde dat Ingeborg nog verre familie was van hem,een zuster van zijn vriendin haar man waren neef en nicht .Cippo vertelde er nog bij dat zijn meter en haar meter twee meters waren. Tussendoor zei hij nog dat we net het atelier van nesten gepasseerd waren ,altijd nuttig die toeristische infoCippo voelde zich goed in de regen en kwam geregeld aan de kop sleuren en tussendoor had hij nog tijd om samen met de scherpen live verslag te geven vanop de fiets .Halfweg de rit vond de ploegleider dat de akkers er nog nie nat genoeg bij lagen en er werd besloten een pisstop in te lassen.Na het be urineren van de plaatselijke grasberm werd de tocht verder gezet en zagen we in dat ne stop in de Mango er niet zou in zitten daar we te vuil waren .De ploegleider zou eerst huiswaarts fietsen en een bad nemen samen met zijn badeentje ,om daarna toch nog even ne goeiendag te gaan zeggen tegen ons Daisy .Ook Cippo zou meteen huiswaarts fietsen Bombie en de scherpen pasten onderweg subtiel de route aan om zo nie ver van hun deur uit te komen .Ze reden nog door tot aan de car wash waar hun stalen ros getrakteerd werd op een deugddoende wasbeurt.Zo zat onze zondagvoormiddag er weer op en kunnen we zeggen dat we wellicht nog nooit zo nat gestaan hebben. Nieuwsbrief 51 Kurt L. Zondag 9 januari 2011 DE EERSTE TRAPKES stillekes aan is onze winterslaap voorbij en hunkeren de daisies naar de geur van het asfalt het was dan ook niet te verwonderen dat bij de eerste droogte enkelen zichzelf niet meer konden houden en de fiets van de haak haalden we waren met vier afgesproken :bombie ,de berggeit ,de ploegleider en de scherpen. de rest gaf voorlopig nog forfait en wil duidelijk later top zijn ,al word her en der gefluisterd dat enkelen zich in het geheim aan het klaarstomen zijn. den beuterterter zou zo al gespot zijn op een geheime trainingstocht met zijn mountainbike. van spoilerke is geweten dat hij volop bezig is met de oprichting van de daisystappers . van onze weerman hulkie ,onze wegkapitein en de adonis cippollinni is niet geweten hoe ze zich aan het prepareren zijn we waren afgesproken aan onze gebruikelijke startplaats ,den mango uiteindelijk starten we met drie,onze ploegleider moest in laatste instantie afhaken ,hij zat met de griep in bed in plaats van met gina er werd overlegd waarheen de rit ging en bombie stelde voor om de wastine route te rijden het was maar 50 kilometer en t’was vlak !! we moesten richting kapelhoek in beveren om op het parcour te geraken van bij de start was duidelijk dat bombie het asfalt gemist had en meteen gaf hij er ne ferme lap op nog maar net vertrokken ging het vlakke parcour al valselijk omhoog de scherpen en de berggeit moesten ook al vlug vaststellen dat hun vingers en tenen aan het vervriezen waren er werd goed doorgefietst en de teller oversteeg bij momenten de 30 kmh. onderweg kreeg het trio een collega toerist in het vizier die vlot werd bijgehaald en achtergelaten om een eind verderop vast te stellen dat diezelfde toerist weer voor ons reed die had ne kortere weg genomen ,den zeurpiet. den bedrieger werd nogmaals bijgehaald en hij bleef een tijdje in ons wiel plakken tot we hem definitief af schudden ondertussen zaten we op het keerpunt en werd duidelijk dat het tweede deel van onze rit tegen de wind in was met andere woorden ,de wegkapitein werd duidelijk gemist en we moesten nogmaals vaststellen dat niemand zo goed de ritten uitstippeld als hij. ongeveer halfweg de rit zag de scherpen dat er in het achterwiel van bombie ne rare kronkel zat bij nazicht bleek dat bombie een spaak had kapotgepaleerd(een prachtig woord vind ik zelf) na wat gebricoleer met die spaak konden we onze tocht verder zetten. over landelijke wegen ging het richting wingene zwevezele en koolskamp om uiteindelijk weer in beveren uit te komen toen we in beveren toekwamen stelden we vast dat de laatste km nie teveel meer gezegd werd. de scherpen had ook niemand veel meer zien overnemen aan de kop. met andere woorden ,we zaten alle drie op ons tandvlees en moeten duidelijk weer opbouwen. het liep voor den scherpen nog bijna verkeerd af toen bij het binnenrijden van beveren ne auto van achter ne gevel kwam de scherpen weet nu nog altijd niet hoe hij het vehikkel ontweken heeft. in beveren werd afscheid genomen van de berggeit die van daaruit huiswaarts trok,later nog gehoord dat het nog ne zware tocht was en hij de teller niet boven de 20 kreeg ook bombie en de scherpen besloten om meteen huiswaarts te trekken,er was geen tijd meer om nog even ne goeiendag te gaan zeggen bij meter daisy tijdens het tochtje huiswaarts bekende bombie dat het geen 20km verder meer mocht geweest zijn ook den scherpen bekende dat hij dringend ne cola nodig had omdat hij voelde dat de suikertank op was moe maar voldaan namen ze afscheid van elkaar in de verbranhofstraat en een blik op de teller leerde dat we 71 km hadden afgelegd. het is meteen duidelijk dat het seizoen op gang getrapt is en de voorbereiding naar de eerste grote afspraak in maart(den E prijs met 133km en 11bulten)begonnen is doei en veel leesplezier dit jaar met hopelijk wekelijks ne nieuwsbrief Nieuwsbrief 50 Kurt L. 5 december 2010 Overleg Daar we over geen fietske met sneeuwkettingen beschikken kun je zeggen dat het seizoen erop zit We waren afgesproken in ons ontmoetingcentrum bij ons meter Daisy voor een groepsfoto in onze lacontekoerskledijoutfit voor in een of ander regionaal blad. De fotosessie met de daisyatleten moest echter worden afgeblazen omdat den bomber er niet kon bij zijn. Er word gekeken of het deze week zal lukken om toch nog in de gazet te geraken. Dus bestelden we met ons allen ne warme koffie waar van genoten werd. De ploegleider hield ondertussen een intiem overleg met meter Daisy betreffende onze maaltijd van komende Vrijdag. Er kan gekozen worden tussen lammen everzwijnen en zalmen,met andere woorden beloofd dat daar een beestenboel te worden. Je kon duidelijk horen dat er door iedereen word uitgekeken naar het jaarlijks bal populair. Links en rechts word door enkele leden het een en het ander georganiseerd heb ik de indruk. Meter Daisy ving het een en ander op van onze gesprekken en denkt er sterk over na om de kroeg af te sluiten voor niet genodigden Aja,we hadden ondertussen ook van onze weerman (hulkie) vernomen dat het de ganse week koud zal blijven. Wat we ook ontdekten is dat in onze groep een echte sergio herman imitator rondloop,met name onze cipo. Hij gaf meteen een kleine voorstelling,waarbij hulkie hem meteen bijsprong met een recept over gefrituurde schaamharen. Volgens cipo’s schone broere spoilerke kan cipo nog meer typetjes nabootsen. Wie weet heeft hij vrijdag een kleine voorstelling. Cipo’s was een echt spraakwaterval,wat meter Daisy deed besluiten om de frigo voor hem te reserveren vrijdag. We ontdekten ook dat onze ploegleider graag gino als bijnaam hoort,we zullen hem dan ook zo noemen in t’vervolg.bedankt gino Bij deze een klein verslagje van onze zondagvoormiddagbezigheid. Voor de rest is het nu uitkijken naar komende Vrijdag voor hopelijk een leuke en aangename avond. Nieuwsbrief 49 Koen V. 24 oktober 2010  Het zesde zintuig Zaterdag 23 oktober : na de overwinning van Rumbeke tegen Oostnieuwkerke en na wat zakelijke gesprekken, jutten de ploegleider en Hulkie mekaar op in de vip-room om alles op een rij te zetten. De geilige kruistocht zou moeten kunnen gereden worden de dag erna of voor Gio dezelfde morgen. Zondagmorgen 24 oktober 8u30 : de ploegleider en Hulkie zijn aanwezig, Spoiler sukkelt met een rugblessure van teveel te snoepen, de berggeit was nog één of andere heuvel elders aan het beklimmen, de wegkapitein was een fototoestel en een lidkaart van de gehandicaptenzorg gaan kopen, de beuterterter was met zijn schouderkapsel naar de coiffeur, Bomber was nog bezig aan zijn kreeftenontbijt, Herniatynski ging komen maar kwam niet en cippo, ja wie is dat ook alweer ? Gelukkig hadden we er zin in en was er een schitterende WNW-route in het vooruitzicht. Er werd direct afgeweken van de te volgen nummers van de knooppuntenroute, maar al even snel terug aangeknoopt. Na zowat 8km waren we nog steeds op een boogscheut van de grote markt van Roeselare. Er werd op z’n zondags gereden en een aantal zakelijke gespreksstoffen van de avond ervoor werden terug opgerakeld. Leuk werd het na 30km toen we gezelschap kregen en een tijdje met 3 verder gingen. Een zwarte en wit bevlekte arrogante vierpooter die steeds woef riep bleef immers in ons wiel. We reden voor het eerst in de richting van 40 km/u, maar die afgetrainde dinosauriuslijkende hond bleef aanklampen tot aan het snelheidsbordje 30km. Wij bleven daarentegen kort ons tempo aanhouden en weg ‘doggie’. Raar maar waar, kort daarvoor had de ploegleider een verhaal verteld van een tijdje terug over een hond, die aan zijn motowiel had blijven hangen. Ploegleider begon te hopen dat hij in de toekomst kon kijken en begon voluit over weinig beklede smeulende vrouwen langs de granskant te fantaseren, maar later zou blijken dat zijn zesde zintuig nog niet geoptimaliseerd is. Na zowat 45km reed de ploeglijder lek en konden we in teamverband het probleem oplossen. Hulkie keek verdwaasd rond, dronk van zijn pulle, terijl Gio relatief snel de binnenband verving. Fier als een gieter placeerde hij zijn bommentje aan de soupape, maar lucht of CO2 kwam er niet uit. Bleek dus een nieuwe aankoop te zijn met wat aan zekers ? In ieder geval Hulkie voelde hem plots belangrijk en haalde zijn bommeke uit zijn herstelplastiekzakmetherstellingstoebehoren. Bom terug op de soupape, maar weer niks. Bommeke was immers de week ervoor gebruikt geweest. We zaten ergens in de bossen rond Houthulst en huizen in de buurt waren er niet. Gelukkig was daar die kleine handpomp van de eenzame fietser Erik, die echt wou helpen. Tot vervelens toe, want Gio wou echt zelf zijn band oppompen, terwijl Erik aandrong om zelf te pompen. Gio gaf op het laatste toe en Erik pompte met hart en ziel. Band op 4 of 5 bar, niet ideaal, maar we konden door. Erik was eerder vertrokken en na enkele honderde meters zaten we aan zijn wiel. We stapten van ons plan af en duwde Erik aldus niet inde gracht. Integendeel we bedankten hem nogmaals. Het was ondertussen volledig open geklaard en een staalblauwe hemel werd aangeschouwd. De buien, die Hulkie verwachtte om 10u46, waren verdwenen, samen met Erik. Er werd nu wat meer tempo gemaakt en rond Passchendale werden de vertrouwde heuveltjes opgenomen in het parcours. In de mango werden de ploegleider en Hulkie uitvoerig door Daisy beboft en vond ze de afwezigen maar mietjes, die als het zo verder ging, de naam Daisytrapper niet waardig zijn. Ondertussen was de fotograaf Kris in de mango aangekomen om wat sfeerfoto’s van de 2 die-hards in Laconte-uitrusting te nemen. De enkele gasten, die op het terras zaten, kregen echt medeleven met ons na al die show van fotograaf Kris. Uiteindelijk zou Kris ermee stoppen en binnen een Bacardi-cola nuttigen. De ploegleider en Hulkie eindigden met blonde Leffes. Ook niet te vergeten : het gezelschap van Mieke en Els, die ons trouwens de laatste Leffe aanboden. Hopelijk wat meer wolk wolgende week . Nieuwsbrief 48 Kurt L. 17 oktober 2010 Eindeseizoensrit Zoals elke  Zondag was het weer verzamelen geblazen voor ons wekelijks fietstochtje. 5 daisies tekenden present met name hulkie ,bombie , den ploegleider ,onze berggeit en den scherpenEnkele anderen zijn nog aan het revalideren met name onze wegkapitein en den beuterterter die vorige week geopereerd werd en die we langs deze weg spoedig herstel toe wensen. Naar t'schijnt hebben ze ne hoop spiermassa weg gesneden zodat hij in 't vervolg wa trager rijd.Ook spoilerke gaf forfait,zijn rug liet het afweten en hij had besloten er te blijven opliggen(op zijn rug wel te verstaan).Tot zover een resume over de aan en afwezigheden.Over naar ritverslagje,daar we al enkele weken zonder ploegkapitein zitten is het al enkele weken improviseren waar we naartoe rijden.De scherpen had een papierke bij met een ritje da richting Ruislede ging,en daar ging het ritje na kort overleg ook heen.Er werd voor het eerst terug gestart om 8u30 daar geen enkel van ons een lampke heeft op zijn koersfietske.We hadden keuze tussen 75 of 90 km,we kozen voor de 75 en da zou een goede keuze zijn bleek achteraf .Er werd rustig gestart en de scherpen mocht de rest op sleeptouw nemen omdat hij de nummerkes bijhad.Net de voorbij de brug aan de haven ging het richting rhodesgoed,Hulkie had de brug die ervoor lag gezien en was niet meer te houden.vanaf da moment bepaalde hulkie het tempo en probeerden wij te volgen,maar hulkie zit sedert zijn triathlon nog steeds in een uitstekende conditie.De ploegleider had dan al aangegeven dat hij aan het afzien was,en de berggeit liet ook al weten dat de conditie van voor de zomer weg was.Het ritje werd verzorgd met live verslag vanop de fiets en al  snel werden enkele nieuwe namen gevonden ,glen buterol ,ster oide en ana bolica zouden de hoofdrol spelen.In Kanegem werd een glimp opgevangen van Briek Schotte(ale van zijn standbeeld he) .tot dan toe was de rit vlekkeloos verlopen ,maar het zou veranderen,hulkie riep ons toe dat hij lek was.er werd gestopt aan de oprit van een woning en hulkie begon aan het vervangen van den binnenband,de scherpen kwam op het idee om eens te timen hoelang hij daar over deed.Al snel kregen we gezelschap van de eigenaar des huizes die Camiel werd gedoopt,Hulkie had de lekke binnenband ondertussen verwijderd en camiel zei dat hij die kon gebruiken.De tranen kwamen in Camiel zijn ogen toen hij hoorde dat we die terug meenamen om te repareren.er werd nog wat over koetjes en kalfkes gesproken ,nochtans waren het paarden die in de wei ernaast liepen.Na 12m30 was hulkie zijn nen band vervangen;hij vroeg nog aan camiel om zijn handen te wassen en daarna werd afscheid genomen van camiel.Terug op weg kwamen we een eind verder waarschijnlijk camiel zijn dochter tegen op haar brommerke,hij had ze waarschijnlijk vlug opgebeld om haar te kunnen voor stellen aan die prachtige atleet dat hij in zijn huis had,maar helaas we waren al vertrokken.een eind verder ,aan een spooroverweg, den beuterterter lag daar nie meer nadat die er over gevallen was vorige week riep bombie dat er iets aan de hand was met zijn achterwiel bleek er een spaak gebroken te zijn.'t is duidelijk dat niet alleen de renners maar ook het matriaal moe is aan het einde van het seizoen.Een beetje verder raakten we ook ons wegnummerke kwijt,nummer 13 dan nog we besloten dan naar meulebeke centrum te rijden en vandaar de kortste weg naar huis.aan de mango werd nog gespurt voor de tweede plaats want op hulkie stond geen maat.In mango werd bij een drankje nog nagesproken over de belevenissen van de dag.De ploegleider pleegde ook al overleg met ploegmeter Daisy voor het jaarlijks eindeseizoensfeestje waar nu al word naar uitgekeken. Nieuwsbrief 47 Koen V. 11 juli 2010 De Bergen Voor het eerst wordt er een half uur vroeger afgesproken aan de mango, zodat we in vergelijking met de week ervoor driekwartier vroeger kunnen vertrekken. Dirk Hoirelbeke was de eerste, Hulkie verrassend den tweede. Wegkapitein Kris had een leuke rit voorzien met terug enkele beklimmingen van een bepaalde categorie. Blauwe truidrager Gio was nog niet thuis van één of ander ksa-feest en zou zijn bed verkiezen in plaats van zijn fiets. Dirk Bomber zal wellicht zijn alcoholdieet beëindigd hebben en met een dikke kater ergens in zijn huis liggen (p)ronken. Herniatynski, Cippo, Beuterterter en de berggeit waren op de afspraak. Gezien de klimmers zich eerder wegstaken in de beginfase, mochten Dirk en Kris de eerste 40km de groep op sleeptouw nemen. We vertrokken richting Izegem om via Harelbeke, Ooigem en Desselgem de Kluisberg aan te doen. Kris kon onderweg het niet laten om de trouwzaal van Odillon en Madeleine te bezoeken. Daarvoor had Cippo het licht op groen gezet om over te steken aan een rood licht. Bijna half overweg werd toch halt gehouden omdat een ‘mobielhome’ met blauwe middenlijn van de plaatselijke politie voor zijn wiel voorbijsnorde. Net voor de eerste beklimming werd nog even pishalte gehouden waarna het zwaardere werk kon beginnen. De Tiegemberg was een opwarmertje die quasi in groep werd beklommen. De Patersberg werd deze keer van achteren aangepakt. Iedereen blonk op zijne vélo om eens langs achteren de heuvels te bestrijden, uiteindelijk zou Hulkie als eerste bovenkomen. De tweede beklimming, de Quaremont eveneens langs de andere kant was een langzame dooddoener voor diegene die te vroeg ontploften (winnaar achterkant Patersberg slinkte vooraan in de achtervolging) . Het werd een tweestrijd tussen Jurgen en Ivan. Eventjes werd aansluitend bovenaan gewacht. Nadat iedereen terug op railschema zat werd richting Kluisberg gefietst. Het zou een verrassende winnaar opleveren. Kris had duidelijk het parcour vooraf verkend en liet een 5-tal klimmers voorop rijden in de aanloop en beklimming van de Kluisberg. Jurgen en Koen bleken de sterkste te zijn bij de net niet hoogste bergtop van de Kluisberg, kortelings gevolgd door Ivan, Kurt en Cippo. Hoirelbeke was al aan het denken hoe hij de saus bij zijn genodigden ’s middags zou opdienen en kon hierdoor geen aanspraak maken op een hoofdrol. Bovenaan werden de achterkomers opgewacht, de één hing al aan een terras, de andere droomde al van een Leffe, maar de knooppuntenbikerider Kris vloog de wachtenden voorbij : ’t is nog nie gedaan, riep de overwinning ruikende profiterol. De verrassende winnaar scheerde de laatste helling op om daarna de laatste bergpunten te verdienen. Na het klimmen volgt de afdaling en daar werd er serieus snee gegeven. Ik denk dat Rodenbachie nog net niet werd toegelaten op de autosnelweg, waar een minimumsnelheid van 70 km/u geldt. Er werd op het laatste vooral ‘gefrongen’, maar menige’ kilometrieks’ haalden vlot 63 – 65 km/u. Winnaar bij het afdalen was Kurt, die echter gediskwalificeerd werd. Zijne ‘kilometriek’ haalde 88 km/u, maar Kurt gaf immers prompt toe dat er waarschijnlijk iets teveel werd weergegeven t.g.v. het warme weer misschien. Langzaam kwamen we al rijdend huiswaarts terug in ons normaal ritme. Cippo, die in zijn welgekende stijl al wat hoofdrollen had vertolkt en vitamienedrankjes verteerde nam opnieuw het voortouw. Een bende fietscollega’s werd aan 40 km/u ietwat lief en ietwat agressief voorbijgevlamd. De Daisies volgden, alsook één van die fietscollega’s, die zich waarschijnlijk beledigd voelde. Met een achterwaarts handje van, volg mij maar als je kan, reed hij ons opnieuw voorbij. Cippo terug in de achtervolging, als lancering voor Hulkie, die succesvol aan 54 km/u naar de al even uitdagende fietscollega toereed. Puffend reed hij uiteindelijk weg van het water, waarna de groep terug samen richting Mango reed. Even werd gedacht om nog de groeten te doen aan Guillaume, de broer van Odillon, die ons de week ervoor van drinkwater had voorzien. We passeerden echter zijn woning niet zodat een plaatselijk winkeltje door de Daisies in gangsterstijl werd overvallen op zoek naar frissigheid. Hier was Ivan de hoofdrolspeler op zoek naar vertier. De aanwezige klanten trokken zich terug en lieten ons met een bang gezicht voor. Ze waren vooral blij toen de laatste Daisy de deur achter zich toetrok. Niettegenstaande de bijna 100km van vandaag waren we toch op een schappelijk uur in de mango. Door het warme dorstige weer was er geen plaats voor overschot in het potje en werd alles verdronken. Nieuwsfeit in de Mango was het optreden van El Crampo Kris. De bijna hoogzwangere Framboise kwam nog even piepen bij ons. Na weer wat gerettetette begaven we ons richting thuis. In de rand ook nog eens Kris bedanken voor de perfecte rit. Er waren er die hem in de weken ervoor tevergeefs van zijn troon wilden halen, maar tenslotte realistische besluiten mogen nemen. Nieuwsbrief 46 Ivan V. 4 juli 2010 Tetterette Om 8 uur werd het startsein gegeven voor een uitgestippeld ritje richting Kwaremont en Patersberg.Gio was de opdrachtgever aangezien onze wegkapitein met zijn Zwevegemse bende op weekend was.Om precies 8u11 kon koers gemaakt worden voor deze lastige rit.Alweer Hulkie verscheen als laatste bij de inschrijving en beweerde zowaar dat het van Beveren naar Roeselare toch wel 22 minuten fietsen is. We vertrokken langs het water richting Ooigem.Iedereen vertelde over zijn zware of rustige zaterdagavond die hij wel beleefd had.Jurgen had zijn veertigste verjaardag verteerd waarvoor nogmaals proficiat.Na wat gekonkelfoes was iedereen op de hoogte gebracht van wat er ons te wachten stond. Er werd gezapig gefietst en net voor het binnenkomen van de Vlaamse Ardennen werd het nodige vocht gelost in de struiken. Het Tiegemberg(je) moest als eerste onaangekondigd beklommen worden. Toch wel een lange klim die door iedereen beschouwd werd als een bergje van 4de caterogie. Toen kwam de Kwaremont met de vele kasseien.Ieder zat wat nerveus op de fiets en zocht voor de goede plaats vooraan.Om het in Tour de France normen uit te drukken.Eerst was er nog een kleine asfaltaanloop en daar lagen ze dan-de vele kasseien-ik heb ze niet geteld.Koen gaf er een stevige ruk aan-aan zijn fiets-en zorgde ervoor dat er toch wat bressen kwamen in ons zestallig peleton. Iedereen werd opgewacht voor de aanloop van de volgende berg. Toen kwam de Patersberg.Echt een ladder waar je voorstaat en tegenop naar boven kijkt.Alweer kasseien maar met een goot aan de zijkant.Moeilijk,gevaarlijk,apart,iets nieuw, grens verleggend,…….Koen rukte alweer en kwam weer als eerste boven,volgend door Gio,Jurgen,Ivan apied,Dirk en Cipo die versnellingsproblemen had. Voor het eerst was hij niet aan het bellen en was het even stil tot hij boven een uitleg van jewelste gaf.Versnellingen,te hoge vetisse,gsm die afging en zowat vanalles. Na een korte rustpauze fietsten we richting de Bekaertgemeente.Terhoogte van Avelgem moest Gio de kaart erbij halen. Was het nu nr 99-98 of gelijk welk nr.,na deze inspanningen wilden we toen al richting Rumbeke(Mango).De gravèwegen richting Zwevegem waren de juiste.Een rommelmarkt haalde het tempo alweer uit de rit.Jurgen werd nerveus omdat hij de familie gevraagd had tegen 12 uur en er werd beslist wat door te fietsen. Zo gezegd,zo gezegd behalve de platte band van Hulkie.Aanvankelijk zorgden Gio en Koen voor de reparatie.Ging Jurgen nu doorfietsen om op tijd te zijn? Beuterterter kon het niet meer aanzien en stak een handje bij. Ondertussen had Spoilerke al water gaan halen bij de lokale bevolking om uitdrogingsverschijnselen te voorkomen. De band zat op zijn plaats en Hulkie zijn pulle moest ook nog bijgevuld worden. Ondertussen werd het thuisfront op de hoogte gebracht over het latere tijdstip en werd er koers gemaakt richting Mango.De kortste weg was het beste en Cipo- die al overal gewoond heeft- fietste vooraan. Voor het eerst deze rit werd een hoog tempo aangehouden.Jurgen moest op tijd zijn en de Daisies werden uit elkaar gereten. Normaal wordt er gewacht maar voor deze ene keer niet.Onder impuls van Jurgen werd de verloren tijd bijna goedgemaakt.Cipo, spoilerke en de berggeit konden volgen. Gio en Koen zagen hun Patersberg inspanningen teniet gaan. Aan de Mango werden Gio,Koen,Dirk en Ivan opgewacht door Katrien Spoiler die er voor zorgde dat we nog plaats hadden op het zonnige terras.Zowaar water zorgde voor verfrissing om dan te genieten van de echt grote en hangende tettereteeees. Nieuwsbrief 45 Koen V. 13 juni 2010 De Hulkieroute Geert Wilders kan er vandaag niet bij zijn omwille van politieke verplichtingen. Wie er wel bij zijn : Bomber, Herniatynski, de Botertrapper, Cippo, Berggeit, Gele truidrager Gino en route-organisator Hulkie. Ex-spoiler alias Rodenbachie diende moedertje te verwennen op vadertjesdag en gaf aldus forfait. Wegkapitein Kris was wettig afwezig omdat hij van de ene stemplaats naar de andere reed om ter plaatse folterpraktijken onder dwang te organiseren zodoende twijfelaars alsnog op zijn dochter te doen stemmen. Door de verkiezingen vertrokken we later. Er waren vooraf duidelijke afspraken gemaakt over het vertrekuur : 8u30, 8u45, 8u50 en 9u. Het werd uiteindelijk iets vóór 9u. Hulkie arriveerde laatste, maar had een aanvaardbare uitleg. Hij had immers de dag voordien zich als vrijwilliger naar voor geschoven om een fietsroute in elkaar te knutselen, met dank aan de wegkapitein. Alle middelen werden aangewend en het resultaat was een in een kleur met high definition pixels afgedrukte fietsroute. Een verstevigende plakband op basis van wateremulsie met een verbeterende trekkracht zorgde voor een kwalitatieve verbinding met het fietsstuur met behulp van een geplastificeerde kabelbinder. Menige fietscollega’s stonden verbaasd van hoe men de ontwikkeling van grote denkpatronen kan gebruiken om uitgaande van een eenvoudige toepassing dergelijke hoogstaande technologie uit te werken. Het eerste nummerke was 40, dat herinner ik me nog. Wat me ook bijgebleven is dat we na ongeveer 800 m verder de route al kwijt waren. Het tweede nummerke op het fietsrouteblad kwamen we maar niet tegen, het waren integendeel steeds meer andere nummers die we zagen bij het verder rijden. Gele truidrager Gio en Hulkie reden op kop, maar het lag niet aan hem, het waren immers de borden, die verkeerd waren geplaatst. We lieten ons niet ontmoedigen en reden een strak tempo rond de 30 km/u, wat kon tellen als vertreksnelheid. De gele truidrager improviseerde wat en we kregen alsnog een goede mix van patattewegen en mooi uitgestrekte snelheidswegen. Na zo’n 16km bleek 30 km/u niet meer te volstaan en sneerde de botertrapper voorbij. Het leek me zo’n een alternatieve, duurzame energievreter in de vorm van een grote windturbine, die in overdrive draait bij 8 beaufort. Duidelijk gemotiveerd door de fantastische route, die openlag langs de E403, of A17 voor de ouderen, versnelde het tempo richting Denemarken. Een beetje verder sloegen we toch rechts af naar Doornik toe. Het tempo daalde enkel maar toen we verplicht werden om te stoppen voor een rood licht of bij het oversteken van autostrades. En dan nog, sommigen onder ons hadden al een hele tijd geleden hun theoretisch examen verkeer(sovertredingen) afgelegd en waren al vergeten dat een fiets ten alle tijden geen voorrang heeft op alles. Maar ok, het moest vooruit en volgens de fietsroute hadden we nog heel wat kilometers af te leggen. Herniatynski reed goed mee, maar eiste deze keer geen hoofdrol op. Wat laat gegeten de avond ervoor of iet of zo. Cippo etaleerde wat versnellingen richting zijn oude thuishaven in Bellegem, maar moest soms samen met Hulkie wat gas teruggeven. De berggeit daarentegen had een superdag, man man, na zijn operatie heeft hij ook duidelijk de juiste pillen gevonden. Bomber dan, die reed theoretisch niet aan de kop, maar zat steeds vooraan snelheid te regenereren. Waar gaat dat allemaal nog eindigen ? Naar het einde toe bleven we maar zweten en werd gemiddelden tussen de 40 en 45 km/u gehaald. Toen er ontsnappingen aan te pas kwamen werden deze nog verhoogd. De berggeit noteerde iets rond de 51 km/u. Niet slecht als je denkt dat er eigenlijk geen noemenswaardige afdalingen waren en de wind op dat moment eerder tegen dan voor waaide. Jammer van de vele verkeerslichten, centrumfietsen en auto’s, die geen voorrang van links gaven, want anders had ons gemiddelde van 29,1 km/u over 69 km een stuk hoger gelegen. Als ik me niet vergis, is dit toch het hoogste gemiddelde van dit jaar. In de mango werd al even snel begonnen met alcool, gedaan met die ijstheetjes. Alleen Bomber, die nog steeds op alcooldieet staat beet zich vast in die theedrek. Op het einde liet hij zich toch overhalen om Rodenbachie te drinken. Ondertussen was het gemoederde vaderdagembleem Hoirelbeke komen aansluiten. De discussies over macro- economische gevolgen op een tendenswijziging van de beurs werden ingeruild voor typische mannengesprekken : vijvers, leren vesten en snelle auto’s. Op naar een snellere rit ! Nieuwsbrief 44 Kurt L. Zondag 30 mei Door de wind.... Inderdaad ,het lied van Ingeborg zou van toepassing geweest zijn voor ons ritje van afgelopen Zondag. Zoals gewoonlijk was het om 08u00 verzamelen geblazen aan de Mango. 6 Daisytrapperkes tekenden present:de wegkapitein ,den beuterterter,de berggeit,hulkie ,de scherpen en ons wederoptredend spoilerke. Ook onze gastrijder Luc Gaverzicht was weer van de partij. De ploegleider was er niet bij ,daar hij moederen moest,maar ja hij had den dag ervoor al een ritje gedaan met zijn vader onder begeleiding van den beuterterter en de berggeit. Cipollinni was er ook niet bij en is door een werkongeval een tijdje uitgeschakeld,vanwege alle daisy's wensen we cipo alvast een spoedig herstel toe. Bombie tenslotte geeft forfait tot 13 juni,denk dat hij zich in alle stilte verder prepareerd. Ons ritje vertrok richting Heuvelland en onze hulkie de weerman verzekerde ons dat er geen regen zou vallen voor de middag. De wegkapitein en den beuterterter namen de groep op sleeptouw en al snel werd duidelijk dat er nogal wat wind stond. We reden via Beitem naar Slyps en in Beselaere kregen we al wat een voorsmaakje van het heuvelachtig parcours. Onze gastrijder gaverzicht voelde zich blijkbaar goed maar onze berggeit zou er toch de ganse rit bovenuit steken,bij de kleinste molshoop dat we tegen kwamen schoot hij naar de kop.(zou hij ergens epo ampullekes gevonden hebben.) maar ook den beuterterter was weer niet weg te slaan uit de voorste gelederen,onderweg vertelde hij dat hij niet zijn beste dag had ,wat zal da geven als hij zich wel goed voelt. Voor spoilerke was het dan al duidelijk dat het een lange voormiddag zou worden. We zwoegden verder tegen de wind in bergje op en af en bereikten kemmel. Onze wegkapitein had dan al beslist om de rit 15 km in te korten . De kemmelberg lag links van ons en na kort beraad lieten we hem daar liggen(hulkie en den scherpen twijfelden maar reden er uiteindelijk toch niet op). Iets verder draaiden we links op waar het toch ook nogal bergop ging,de wegkapitein vond dat het moment om even in spoilerke zijn achterwiel te gaan hangen(letterlijk dan). Boven werd gewacht op onze 2 ploegmakkers en we stelden vast dat ze geen schade hadden opgelopen. Van dan af kregen we de wind mee en ging het tempo de hoogte in. ter hoogte van Zonnebeke schudde hulkie eens aan de boom maar de berggeit liet niet begaan,spoilerke moest het van in de verte aanschouwen met de woorden ,wacht maar tot ik groot ben... In Passendale werd afscheid genomen van gastrijder gaverzicht,die was bijna thuis. Bij het ingaan van de laatste 10 km was ook de regen van de partij ,onze weerman was er toch nie ver naast. Spoilerke kwam op kop en reed een goed tempo,beuterterter vond het echter niet snel genoeg gaan en raasde ons spoilerke voorbij,op de zilverberg werd de schade opgemeten en ging het richting thuishaven Mango. De scherpen die zich de ganse rit had koest gehouden plaatste nog een laatste uitval maar werd geremonteerd door de bergeit en den beuterterter. Het werd uiteindelijk nog een spurtje tussen de berggeit en den scherpen waarbij laatst genoemde het haalde. daarna was het tijd om nog wat na te praten en bij het zien van ons ploegmoeder Daisy was ons afzien zo vergeten. T'is nu al weer uitkijken naar de volgende rit. grtz Nieuwsbrief 43 Ivan V. Zondag 16 mei Zonder moeite Afspraak om 8 uur aan de Mango comme dhabitude. Luc “de gastrijder”,Jurgen en Ivan zijn op tijd.Kurt en Bombie volgen enkele minuten later. Ondertussen had Gio al laten weten dat Cipo zich overslapen had en dat we hem moesten ophalen langs de Mandellaan.Wat een ritje moest worden van net boven de honderd km konden we al vergeten. Na wat rondrijden in Rumbeke Roeselare verlieten we na ongeveer 35 minuten Roeselare stad.Cipo beloofde ons dat het eerste trektaat op zijn kosten is en dat we gevraagd zijn op de receptie van de dochter haar communie. Wegkapitein Kris zorgde voor ons ritje.Hijzelf moest zorgen voor de verkiezingscampagne van dochter Natje en kon er niet bij zijn.Richting Moorslede misten we al onze wegkapitein.Spoileker(halle) en Hulkie(duitsland) waren ook afwezig.Het tempo was heel rustig niet echt de Daisies waardig maar niemand die zich er druk in maakte. Eens Zonnebeke gepasseerd en het landschap zich wat meer heuvelachtiger vertoonde was dit het signaal om een tandje bij te steken.Bombie-die volgende zondag- Roeselare Luik Bastenaken Luik Roeselare fietst was duidelijk in zijn nopjes.Bij elke bergop en versnelling toonde hij zich duidelijk de sterkste. Het kon niet snel genoeg gaan.Iedereen zat goed in het zadel behalve de berggeit. Er moest nadrukkelijk gewacht worden. Toen Odillon en Madeleine zich op de baan waagden met hun mini-busje van b&b De Linde werd er tijd genomen om te recupereren. Odillon had de zware opdracht om een flink stuk achteruit te toeren ,om een bus Engelse studenten, die waarschijnlijk de loopgraven van hun overgrootvaderen van de oorlog 14-18-die er al lang niet meer zijn- kwamen bezichtigen. Ze zijn toch in Belgie geweest. Wij terug richting Zillebeke om dan maar eens een stukje gravé te befietsen. Niet iedereen vond het een geschenkje.Aan nummer 55 besloot Dirk het over te nemen. Hij wist immers de weg en toonde al vlug het boerhof met een skone boerinne. De boerinne hebben we niet gezien maar mannen zoals we zijn, konden het ons wel inbeelden.Had ze ook schone dochters met dikke……… Toen we de weg met kasseien gapasseerd waren gaf Jurgen er de brui aan.Hij had er duidelijk geen zin meer in. Hoe hij zijn wiel in een acht kreeg weet niemand. We reden nog trager dan zone 20 naar Rumbeke. Normaal wordt er goed doorgetrapt boven de 30km maar die keer niet.Richting Mango werd toch nog een eindspurtje ingezet en zowaar zagen we onze wegkapitein al op Terras del Mango uitrusten.Hij had alleen een ritje gefietst en hoopte ons ergens tegen te komen in het Heuvelland zoals hij het doorgegeven had maar dat was zonder onze baankennis Nieuwsbrief 42b Kurt L. Zondag 9 mei 2010 Roeselaarse pijl Vorig weekend stond de Roeselaarse pijl op het programma. Er werd besloten om op zaterdag te rijden omdat de meeste daisy's zondagmorgen wilden moederen. Den beuterterter en mezelf(de scherpen) konden er niet bij zijn wegens werkverlet,den beuterterter moest ne chalet leeghalen en den scherpen moest de burger leren recycleren. Dus besloten beiden samen de pijl te fietsen op zondag. We gingen voor de 110 km en spraken af om 7u30. De scherpen had nog 2 ex collega's uitgenodigd om mee te fietsen,de cervelo's. De cervelo's waren te laat op de afspraak en na 5 min wachten en een onbeantwoord telefoontje besloten we te starten. We waren echter nog maar net vertrokken of daar ging de telefoon,de cervelo's waren geland en we bleven op hen wachten aan het h.hart,tweede start dus ditmaal met 4. Na amper 20km stonden we alweer stil,er was ne cervelo lek gereden en de scherpen toonde zijn fietsmakerstalenten. Tijdens de werken was er een koe die de cervelo duidelijk nog kende van vroeger. Eens de reparatie achter de rug gingen we verder. Den beuterterter en den scherpen bepaalden het tempo en op de eerste helling was duidelijk dat het iets te vlug ging voor de cervelo's. Na die eerste klim waren we erweer ene kwijt,de ketting was afgelopen,ik denk da die familie is van onze ploegleider. Aan de eerste controlepost besloten de cervelo's af te slaan en de 80km te rijden. We reden dus met 2 verder richting spiere ,bellegem enz waar de heuvelstreek goed verteerden. Ter hoogte van lauwe kwamen er 2 zondagfietsers in ons wiel hangen,het moment vond den beuterterter om het tempo nog wat de hoogte in te jagen, De teller ging vlot naar 40 per uur en met resultaat ,want van de twee wieltjeszuigers was geen spoor meer. Eens in Moorsele ging het via Ledegem naar Beitem tegen de wind in en we begonnen beiden onze inspaningen te voelen. Via de zilverberg reden de scherpen en den beuterterter moe maar voldaan huiswaarts na een geslaagde rit en 113 km op de teller. Nieuwsbrief 42a Gio S. Zaterdag 8 mei 2010 Titel = MOEDERDAG Zondag 9 mei is het Moederdag. Omwille van deze feestelijke dag die meestal gepaard gaat met de nodige familiaire bezoeken en kontakten wordt, op vraag van de ploegleider, gefietst op zaterdag. Bombie, Kris, Koen, Ivan, Cippo, Gio en een kennis van Cippo (Luc ??) zijn vd partij. Jurgen heeft chalet-verplichtingen, Kurt beroeps-verplichtingen en Spoilerke heeft zijn “galle” uitgespogen…letterlijk dan wel... Voor de gelegenheid wordt geopteerd voor een bewegwijzerde rit die start aan Het Bourgondisch Kruis te Roeselare, een orgasmisatie van Het Verzet, La Résistance zoals men zei in 1940-1945…. De rit gaat over Ledegem, Menen naar Lauwe en dan via Bellegem terug naar Marke richting thuisfront… Van in het begin wordt er fors gefietst…veel zuurstof in de lucht, matige wind, goed gezelschap, gif moa buzze…. Na wat geslalom tussen Ledegem en Menen (de ritten van wegkapitein Kris zijn minstens evenwaardig) wordt noodgedwongen gestopt aan een overweg. Transport van de NMBS heeft steeds voorrang en Koen waant zich chauffeur van een formule-1 wagen, of was het een trein, of misschien nog iets anders, in elk geval had het minstens drie versnellingen en was hij bijna aan het overschakelen naar vierde versnelling…..Koen wordt met de jaren een echte grapjas…. Plotsklaps komt het zevental langs de Leie, tussen Menen en Lauwe wordt het exakt vijf kilometer “full speed ahead”. In het wiel van een would-be Tom Boonen wordt gesnord tussen de 35 en de 40km/uur… Een aantal motoren gaan serieus in het rood (vooral de mijne…) Met het oog op het glooiend landschap van Bellegem had ik gedacht mijn zes-cylinder wat te sparen maar daar was geen sprake van…. Niet verwonderlijk dat mijn motor ontploft was nog voor Bellegem bereikt was. Ik bleef hopeloos achter, enkel mijn bloedbroeder Ivan, de berggeit (nog in groeifase na zijn openhartoperatie), wachtte me op. Kris poogde aan te klampen met de top vier maar dit lukte net niet. Het was een echte lijdensweg en dan kwam cafaat Au Boeuf. Een aantal “grijsmuils” stonden mij smalend op te wachten maar ik bleef Olympisch kalm… Binnen werd een cola of Ice-tea geconsumeerd, ik dacht dat een Rodenbach mij soelaas zou bieden voor de tweede wedstrijdhelft maar zelfs dat lukte niet…. Cippo vertelde (in een vlaag van overmoed) dat hij nog met de bazinne van de café gesekst had, maar niemand kon dit geloven, zelfs de bazinne zelf keek verdwaasd toen hij haar aanklampte… Na de rustpauze verplaatste het gezelschap zich opnieuw richting Rumbeke. De tube van Gio leek alweer onmiddellijk plat en na een tweetal kilometer was ook de tube van Bombie plat….Gio zag het gat schoon en demarreerde zeer snedig en het ganse peloton bleek stil te staan….Als een speer ging hij ervandoor…niemand kon volgen…niemand riskeerde ook maar een poging want het gespierde gestroomlijnde lichaam van de ploegleider dwong bij iedereen respekt af en alle andere bogen nederig het hoofd voor deze krachtexplosie…. Na een eenzame triomftocht van een tiental kilometer vond Gio de tijd rijp om weer neder te dalen tot het gewone gepeupel en liet hij de achtervolgende zes tot zijn wiel terugkomen…. Zij waren afgepeigerd en Gio ademde zelfs quasi niet….. De rit bloedde uit en nogmaals ging Gio, ditmaal in gezelschap en Ivan en de kennis van Cippo er alleen van door, de anderen verdwijnen volledig uit het zicht, enkel Kris kon (echter geplaagd met krampen) aanklampen….Koen, Cippo en Bombie kwamen niet in het stuk voor… in de buurt vd proeftuin te Beitem werd even gewacht en de bende kon kompleet de eindsprint inzetten…. Gio liet de kans ditmaal aan de anderen en eindigde in de buik van het peloton als hoofdrolspeler van deze legendarische rit….. Pas in de Mango aangekomen en Koen, Bombie en Cippo besprongen Gio als aasgieren om toch ook maar van wat belangstelling te kunnen genieten… Het was mooi weer, de zon scheen, de konten zaten strak in de jeans, de borstel bol en God zag dat het goed ging met de Daisytrappers….. Nieuwsbrief 41 Koen V. Zondag 25 april Bellegem Een met zon en hoge sluierbewolking gevulde blauwe hemel vormt het eerste gespreksonderwerp vooraleer we van start gaan. Op algemene vraag van de groep was er een uitgebreide voorstudie van de weersvoorspelling voorbereid. Het Amerikaaanse en het Duitse model waren pessimistisch en voorzagen reeds in de middag de eerste druppels. Later zou blijken dat het wegtrekkende hoge drukgebied naar Scandinavië sneller werd ingelopen door een uitstulping van de cyclonale zone boven de Azoren. De voorziene trog op de depressie met lage druk tussen beide systemen werd begrijpelijk hierdoor zodanig verzwakt dat er van regen geen sprake meer kon zijn. Laatkomers waren er deze keer niet, maar toch startten we met enige vertraging : Gio piepte of was het dan toch zijn fiets ? Piepende Gio vroeg alvast om eerst nog eens bij hem thuis te passeren om zo het piepgeluid weg te kunnen werken. Geen mens weet of hij het toen heeft verholpen of dat er eigenlijk wel een piepgeluid was. Okay, wij weer weg, maar kort daarop bleek Kris met een probleem te zitten. Ook hier was het niet echt duidelijk wat er nu juist aan de hand was. Volgens sommigen wreven zijn teelballen tegen het wiel, volgens anderen waren het zijn fietsremblokken. Okay, okay, wij opnieuw weer weg. Wij, ploegleider en wegkapitein, beide beginnend dementerend dus, Kurt, Jurgen, Cippo, Hulkie, Spoiler en Dirk Bomber , die uitgedost was in een glitterende nieuwe lady fashion outfit. Zijn knightriderbroek had hij ook ingewisseld voor een (B)Rockriderbroek. Het mag ook gezegd worden : Bomber drinkt niet meer en sedertdien rijdt hij meer en meer aan de kop, laat hij de groep een hoger tempo rijden, maar is hij ook een stuk saaier geworden. Iets wat we eigenlijk niet meer hadden verwacht, maar zie, het kon blijkbaar nog erger. Maar goed, zolang hij met onze moppen lacht, hebben we in de groep beslist dat hij mag blijven komen. Cippo vond het te traag in de beginfase en stampte power in zijn fiets. De eerste beklimming ergens aan ’t Hoge bij Avelgem werd met verbeten inzet gehaald door ancien Gio. De poesberg , gekruid met kasseien was voor Hulkie. Vervolgens haalde iedereen wel op één of andere beklimming richting Bellegem zijn winst. Op een bepaald moment en op weg naar het hogere heuvelland in Bellegem vervoegden enkele collegarenners onze groep. Jurgen en Kurt, verwisselden hierop hun positie achteraan peloton naar voorwaartse contreien en begonnen het tempo op te drijven. We werden allemaal meegezogen. Na een tijdje begonnen onze collegarenners onder mekaar ruzie te maken. De ene wou bij ons blijven, de andere vond dat we te snel reden. Soit, minuten later waren ze weg en hadden we waarschijnlijk een sympathieke bijeenkomst van een nieuwe fietsclub geconfronteerd met meningsverschillen waardoor een breuk binnen het sportief en ontspannen zondagssamenkomen tot stand kwam bij hen. Hoe cares ? Na een tijdje was dan het banaanmoment eraan gekomen. Hulkie had deze keer de situatie beter ingeschat dan vorige week, de afdalingen waren immers achter de rug. Hongerig, maar rustig werd de banaan voorbereid om na ontpelling veroberd te kunnen worden. Plots zagen we een klim in het vooruitzicht, Hulkie wou snel nog even ‘de vitessen’ verlagen. Toen de half ontpelde banaan met de hand op het stuur werd vastgehouden, verscheen een vluchtheuvel en hups terug weg die banaan. Na dit intermezzo eisten de 4 laatst bijgekomen leden van het interventieteam quorumquattro steeds meer de hoofdrol op en piepten de anciens sporadisch eens aan het front. Vooral langs één of ander waterkanaal zagen we de lange benen en het grote wielverzet van Jurgen krachtig voorbij stuiven. Het werd weer beuken om die constante van boven de veertig een tijdje aan te houden. De midweekse ritten van Krisje, Cippo, Bomber en Kurt zorgen voor een fysieke paraatheid, die steeds veeleisender wordt voor de anderen, die niet kunnen stoppen om 15u00 in de namiddag met werken. We noteren ook nog een tussenstop voor een reporter, die Kris opbelde voor een intervieuw. Waarover het intervieuw zal gaan weten we niet, we vermoeden voetbal of een kookprogramma met vrouwlief. Ondertussen had Cippo gebruik gemaakt van de onderbreking om zijn schat op te bellen en haar (veronderstellen we) te zeggen dat hij ze graag ziet. Ik weet het niet zeker, maar daarna belde hij waarschijnlijk zijn vrouw voor iets anders. De pullen waren bijna leeg en de eindmeet kwam in zicht, maar toch werd er niet trager gereden. Integendeel, ex-Rodenbachie vloog in zijn ouderwetse stijl naar voor en beukte tegen de wind. Den kilometriek schoof terug een tijdje richting boven de veertig. Op 15km van het einde vlogen de stoppen bij anderen ook door en werden constant ontsnappingen en achtervolgingen afgewisseld. De rodenberg werd tenslotte ook nog eens aangedaan en triomfantelijk door Kurt als eerste beklommen. We zullen toch eens moeten vragen welke koffiebonen Kurt gebruikt, want hij bevindt zich nogal veel in de voorste regionen als er ‘gekoerst’ wordt. In de mango aangekomen werden Daisy en Françoise hartelijk onthaald door een bezwete en gespierde rennersmassa, die erop uit was om snel aan drank te geraken. Eerste, en voor de meeste ook de tweede ronde ijsthee met verschrikkelijk veel citroen, daarna ook wel de verdiende leffe’s. Het werd anders dan op het fietsterrein, de anciens ploegleider en Hulkie bleven als laatste achter. Op naar de volgende en Ivan, wees gewaarschuwd : de tijd dat ploegleider en wegkapitein achteraan bengelden en Rodenbachie + Hulkie de rit domineerden is achter de rug. Of de 2 eerste beter geworden zijn of de 2 laatste verzwakt zijn, mag je binnenkort zelf komen aanschouwen. Nieuwsbrief 40 Gio S. Zondag 18 april Titel = KEMMELVREES Na wat weken nonchalance mbt het schrijven van onze traditionele nieuwsbrief hebben wij gezworen (mede ook uit respekt van onze geblesseerde Berggeit) opnieuw de draad op te nemen en onze wekelijkse bestseller weer ten berde te brengen. Een selekt groepje gespierde mannen stond om 8u15 klaar aan de vaste start- en aankomstplaats. Chris, Dirk H. , Dirk V., Kurt, Frederik, Jurgen en ondergetekende waren stipt present. Het was even wachten op Hulkie die vier minuten te laat kwamen. Vermoedelijke oorzaak was dat hij 500 gram van de 4kg vlees die hij de avond voordien op zijn BBQ had gesmeten, tussen zijn weledele delen en zijn zadel had gestopt als demper…. Het startschot knalde en een tocht van +- 80km was voorbereid door wegkapitein Chris. Op het menu de Monteberg en de Kemmel. De Monteberg zouden we anaalsgewijs (via de Smijterstraat) beklimmen, de historische Kemmel via een zij-ingang langs het kerkhof. Op weg naar ginder was het muisstil zowel de tongen als de pedalen bleven angstaanjagend stil, er werd wel wat gebabbeld maar niet zoals gewoonlijk. Een aantal mogelijke oorzaken waren ; Koens mond zat nog vol bbq-vlees, Cippo en Jurgen waren gegarandeerd (onnodig) nerveus voor de clash Club Brugge-Anderlecht (waarvan de uitslag volgens mij reeds vooraf gekend was), Dirk V. en Kurt zijn sowieso geen babbelaars, de ploegleider had problemen met de luchtwegen, Kris had Nicole gebeft en stonk uit zijn bek toen hij die opende en Spoilerke sliep nog… Ook één van de mogelijke oorzaken was het feit dat iedereen verrast was dat der Bomber regelmatig betrapt werd op “koprijden”. Totaal tegen alle historische gebeurtenissen in, stelde ik ook vast dat sympathieke Bombie kopwerk deed. Hij reed ook heel scherp, klimmen zal, met zijn immense body, nooit zijn “cup of tea” zijn maar het vlakke werk deed hij outstanding…het was lang geleden dat ik Dirk zo vlot zag bollen !!! De pedalen draaiden vlot, maar niemand gaf een duw te veel, voor een aantal zou een onbekende wereld opengaan. Het vlakke werk en het vals plat werd reeds een aantal keren ervaren maar een echte “col” (allee col…) was voor een aantal renners nieuw. Uiteraard is parcourskennis zeer belangrijk om de inspanning te doseren over de ganse duur van de klim en daar zit uiteraard de vrees. Vandaar peddelden we gezapig Wulvergemwaarts. Onderweg waren een aantal gevaarlijke afdalingen. Met acht renners is het niet zo vanzelfsprekend om altijd een klaar zicht te hebben op alle oneffenheden in het wegdek. Materiële schade was op die manier onvermijdelijk. Op de derde afdaling was het zover, de bende dokkerde naar beneden aan gezwinde snelheid, 35, 38, 45, 50, pats en dan gebeurde het. Hulkie had vlak vóór de afdaling zijn banaan gepeld en zou deze smakelijk naar binnen werken. Bij het begin van de afdaling fietste hij met één hand aan het stuur en met de andere hand begon hij vol moet aan zijn banaan. 48, 49, 50 en bij 51.3 had hij breuk, 3/4e van zijn banaan kraakte af en maakte kennis met het meedogenloos harde wegdek….weg ontbijt en beetje frustratie bij de ex-doelman. Niemand, behalve Koen zelf, maakte zich zorgen om het verlies van die gele kromming en iedereen bleef zich concentreren op wat komen zou. Afspraak was, de Monteberg op, rechtdoor de Monteberg af, dan rechtsaf de Kemmel op en bovenop de Kemmel zou gewacht worden. Toen de klim begon ging onmiddellijk een viertal aan de haal, pluimgewicht Kurt, krachtpatser Koen, “boterterter” Jurgen en playboy Cippollini. De rest kwam gezapig achter, eerst de ploegleider, daarachter Bombie en Kris en als laatste Trulbenlover Spoilerke…. Gedurende de korte klim moest Cippo zijn kompanen laten gaan. Op de top waren de drie leiders even de weg kwijt en zo konden Gio en Cippo opnieuw aansluiten bij de leiders. Na de gevaarlijke afdaling van de Monteberg draaiden we rechtsop via de Kemmelbergweg, logischerwijs richting Kemmel. De aanloop is bedrieglijk..ongeveer 500m vals plat, maar dan wel zeer vals…het scenario herhaalde zich, de vier zelfden stoven weg, dezelfde moest hen laten gaan en de vijfde passeerde de vierde…. Aan het kerkhof rechtsaf, ondertussen was vooraan Kurt er alleen op uit, Koen en Jurgen volgden op respektabele afstand. Toen ikzelf langs het kerkhof passeerde en rechtsaf moest flirte ik even met de gedachte om op te geven, achteraf waren er blijkbaar nog geweest die met dezelfde gedachten door hun hoofd spookten… ik beet echter door en kwam vlak voor de top nog zeer zeer dicht in het wiel van Jurgen. Iedereen had beide klimmen overwonnen, proficiat, we zijn weer iets meer “renner” geworden….ik vraag me trouwens af waar onze echte “berggeit” Ivan zou gestrand zijn, volgens mij zou hij minstens samen met Kurt als eersten over de top zijn gereden… Op de top zelf kon niemand zijn ogen geloven, ofwel was het de realiteit ofwel hadden we allen tegelijkertijd hetzelfde vermoeidheids-visoen, maar Filip Huyghe himself reed ons vrolijk fluitend voorbij toen wij zaten te bekomen van de inspanning. Hij kwam van de lange kassei-kant (welgekend voor de Kemmelkenners) en zag er niet eens vermoeid uit….vermoedelijk had hij overnacht in het café op de top en vertrok hij nu pas voor zijn ochtendrit….. Nadat iedereen zijn persoonlijke glansprestatie had neergezet vertrokken we voldaan terug richting Rumbeke. Onderweg dezelfde opmerkelijke zaken als tijdens de heenrit….Bombie regelmatig zeer sterk op kop, Spoilerke zwoegend aan de staart…zo af en toe gaf iemand een speldeprik en werd er even kort gekoerst. Al bij al werd zelfs tijdens de terugkeer niet veel meer gesodemieterd en veelal werd eigenlijk (achteraf gezien) zeer vlot gefietst. Naar het einde toe was iedereens waterzak goed geleegd en ikzelf verraste iedereen (en vooral mezelf) met nog een snedige versnelling op de korte klim in Passendale… Verrassing nummer 2 was dat Hulkie’s waterzak nog het meest leeg bleek bij het binnenrijden van wijk De Ruiter…. De sprint werd gewonnen (volgens de foto-finish) door Kurt, gevolgd door Bombie en de ploegleider. Iedereen had deze morgen drie overwinning op zijn palmares geschreven, overwinning van zowel de Monteberg, alsook de Kemmel, en vooral een overwinning op zichzelf !!! Bravo Daisytrappers, jullie zijn een leuke bende…ik persoonlijk verlang vooral naar meer en ook naar de terugkeer van berggeit Ivan….. So long. Nieuwsbrief 39 Dirk H. 11 april 2010 Wegpiraten Om 8.15 stonden we klaar aan de mango voor ons rustig ritje van ongeveer 80 km. De grote afwezigen waren der bomber en onze berggeit.( dat je er vlug terug mag bij zijn) De wegkapitein en de ploegleider begonnen op kop , zoals gewoonlijk. Ze hielden er een tamelijk tempo op na. Wat vroeger wel gebeurde , gebeurde nu niet. Ze bleven maar hun tempo hoog houden zodat ex spoillerke niet kon overnemen( tot zijn spijt).Dat bewijst van een goede winter dat ze gehad hebben. Hometrainen en wandelen met het vrouwtje doet wonderen.Een tip voor anderen die problemen hebben om ons tempo te volgen.De rit werd verder gezet en alleen Kurt en Hulki namen eens kort over. Cippollini spaarde ook zijn krachten want hij had ook een moeilijke start . Dat is te wijten aan een schade aan het zitvlak.Tzal toch geen waar zijn zeker dat we een ….. in de ploeg hebben. We passeerden in Tielt en daar stonden 2 bondgenoten van spoilerke te wachten.Ze reden gezwind mee met ons tempo.Ik denk dat ze familie waren van der bomber want ze wilden ook geen kop trekken. De rit was richting Kanegem en verder tot dat we aan een riviertje kwamen.Dat was na 40 km.Het was een brede rivier want er kunnen schepen op varen.(wat de naam is van zoiets weet ik niet)Nu dat ter zake. Éénmaal gedraaid en richting Mango mocht ex spoilerke zijn neus aan het venster steken.Net toen hij wilde aanzetten met zijn ploegmaten in zijn wiel begon de ploegleider te eten.Dat was leep gezien maar we wachten allemaal (on)geduldig. Na zijn maaltijd mocht iedereen eens zijn gang gaan. Ongeveer 20 km verder kwamen we een brug tegen en daar zouden we elkaar wel treffen . De snelheid werd onmiddellijk de hoogte ingeschoten .De ploegmaten van ex spoilerke begonnen met hun tempo die goed werd gevolg door Cippollini,Hulki, Jurgen, Kurt en Spoillerke die de rij afsloot. De wegkapitein en de ploegleider hielden er hun eigen goed tempo (een goede 30km/uur) erop na, gezien hun leeftijd hé. De wegpiraten bleven maar gas geven en op een bepaald moment toonde de teller 42km/uur. We hebben dat enkele km volgehouden tot er nu en dan één afviel. We bleven met 2 over.Ja de nieuwe rennertjes mogen er ook wezen want ze kunnen ook tegen een duwtje. In het begin hadden ze wat problemen met ons tempo maar nu hebben ze de goede cadans te pakken. Éénmaal terug samen gekomen , en dat duurde en duurde en duurde,werd de rit verder rustig verder gezet.Nu rustig was het nu ook weer niet .We hadden onze 83 km gefietst in nog geen 3 uur tijd. In de laatste rechte lijn werd nog eens alles uit de benen geschud tussen spoillerke , (die er rap afmoest) de ploegleider( die moest de duimen leggen met krampneigingen)en onze nieuwe kleine rakker waar we nog geen naam voor hebben gevonden, Kurt. Bij deze zijn we aangekomen bij ons vertrekpunt, de mango. Uitgeput maar content van het terug zien van onze 2 hostessen begonnen we met een gebruikelijke “ijstee”. De leffe’s en grimberge’s volgden dan en onze geldpot was helemaal op tegen dat we huiswaarts keerden . Dat was ook nog niet veel gebeurd. Er zaten achter ons mensen te eten maar ook te genieten van ons gezang éné met ….,ene zonder … ,enz. Nieuwsbrief 38 Koen V. 7 maart 2010 Jenever Zondag 7 maart 2010, we noteren de 2° officiële rit van de daisytrappers in 2010. Het betekent meteen ook de terugkeer van de nieuwsbrieven op onze wipsite. We tellen acht individuen aan de mango, wat als een schitterende verzameling voor het begin van het seizoen mag omschreven worden. De harde kern met de wegkapitein, de ploegleider, de berggeit, ex-spoiler (de ke is verdwenen in het tussenseizoen samen met zo’n 10 kilo in surplus) met zijn werkcollega , hulkie, de bomber en zijn schoonbroer zijn dus van de partij. Zoals het hoort nemen de wegkapitein en de ploegleider vooraan het touw en bepalen de rit in de beginfase. Het is voor den tijd van het jaar wel erg koel. We ervaren een -3°C en een strakke NO-wind. Gezien we terug tegenwind starten richting Ruiselede moet de kop wat sleuren vooraan en wat meer energie aanspreken. De volgers hebben het wat gemakkelijker en kunnen aldus wat meer brabbelen. Na een 10-tal km zien de leiders hun inspanning als voldoende en laten zich wat afzakken. Het lijkt nu al het gepaste moment om er eens aan te rammelen en het tempo gaat peilsnel omhoog . We vliegen nog altijd tegen de wind en bepaalde renners krijgen het moeilijk en haken af. Anderen voelen zich schitterend en genieten van de geleverde krachtinspanningen. De afhakers zullen echter nooit van het toneel verdwijnen en gaan zelfs later bij de laatste kilometers terug hun rol opeisen vooraan. Eén van die schitterende krachtbeesten zal op het einde van de rit beseffen dat krachtverdeling een betere optie is zodoende niet te moeten eindigen als betonruiker. We ondervinden dat de start van 2010 sneller verloopt dan 2009 en mogen dus spreken van een verdere conditionele groei binnen ons groepke. De eerste rit verloopt verder zonder incidenten of andere mogelijke fantastische belevingen. Misschien hadden we wat ziekenhuis- of mortuariumverhalen kunnen schrijven, maar die wagen had hiervoor niet tijdig geremd mogen hebben toen we een grote baan overstaken. Al bij al een scherpe rit voor het seizoenbegin, me dunkt. Dit kan ook verteld worden van onze aansluitende vergadering in de mango. Françoise en Daisy enthousiaseerden ons direct. Ze lieten ons dromen dat ze ons echt gemist hadden… De radio werd afgestemd op de, van de één al meer dan de andere, gespierde vertoningen en het betere werk van de Vlaamse schlagerhitpararde werd op ons losgelaten. We neuriënden compleet de nummers ‘Waar zijn die haren op haar snee’ en ‘Doe je broek nu maar aan, het heeft al lang genoeg geduurd’ mee. Met weemoed en nostalgie werd ook aan die lekkere jenever gedacht. Maar hoe moesten we die verrukkelijke jenever drinken als we geen glazen konden bemachtigen? Een waardig alternatief werd voorgesteld om deze samen in vrouwelijk gezelschap te nuttigen vooraan of achteraan, met de verwante smaakkeuze van bessen of chocola. Onze dorst was weggespoeld, onze geldpot daarentegen niet. Een bijkomende zuipronde bleek een goede oplossing. Zelfs Jargon Sparière was nog aanwezig en verkoos zonder aandringen een Duvel boven een Grimbergen. Toen we meer speeksel begonnen te produceren achter onze tanden, beseften we dat het tijd werd en vertrokken we richting huis. We kijken al uit naar de volgende rit. Nieuwsbrief 37 Ivan V. 21 februari 2010 Van start Na een lange winterperiode-laatste rit 22 november- gaan De Daisies eindelijk weer van start. Er wordt om 8u30 afgesproken aan De Mango. Ivan verschijnt een tiental minuten te laat en ziet dat de bende al vertrokken is. Hij belt Gio op en ze zijn het Roodhuis al gepasseerd. Met een grote vitesse probeert hij ze bij te halen, maar met zijn baankennis moet hij Gio nog eens opbellen en besluiten ze om aan de steenfabriek in Beitem toch te wachten.Na zijn laatkomen wordt de berggeit toch hartelijk ontvangen en de rit kan van start gaan. Koen,Dirk(Bombie) en de verhuizende Meyke zijn niet van de partij. Gio,Dirk(Spoilerke),Stefaan en alomaanwezige Chris zijn vertegenwoordigd. Ook worden twee gastrijders ontvangen: Kurt en Frederik, nu al gedoopt tot de nieuwe Cippolinni. Voor de eerst keer staan een rustige 68km op het programma.Iedereen is het er mee eens dat we het kalm aan gaan doen.Maar niets is minder waar.Velen zitten toch fris en met een goede conditie op de fiets. Wanneer Spoilerke zich op kop zet gaat het tempo de hoogte in. Dat wordt niet bij iedereen in dank genomen en achteraan begint het eerste gemor. “We zijn toch geen mietjes hé!” Is Dirk zijn reactie. Hij houdt het tempo strak en na 20km besluit Stefaan er de brui aan te geven. Toch een sein om het rustig aan te doen en Stefaan steekt nog plongske bij en blijft in het peleton. Richting Zandvoorde volgen de eerste hellingskes en daarin blijkt dat Kurt een geduchte tegenstrever voor de berggeit is.Dirk vindt het nodig om nog eens te versnellen en zorgt ervoor dat skoonbroere Cippo zich al na 30 km afvraagt of het nog ver is.Stefaan vraagt voor de zoveelste keer waar het rustig tempo blijft. Met ups and downs gaat de rit richting Rumbeke verder.Onderweg kwamen kleine herrinneringen boven aan Ter Hand en de plastuit van Gio.Moe maar voldaan keerde iedereen huiswaarts of toch naar De Mango. Na de eerste rit blijkt iedereen uit te kijken naar het nieuwe seizoen. Afsluiting seizoen 2009 “De Daisytrappers” Feestelijke lunch met voorafgaandelijke receptie In ons lokaal De Mango op zaterdag 12/12/09 In aanwezigheid van = Daisy en Françoise, Kris en Nicole, Koen en Laurence, Dirk en Katrien, Ivan en Sabine, Stefan en Véronique, Dieter en Els, Gina en Gio6. Alle groten der aarde (Barak Obama, Osama Bin Laden, Bono, Jacques Rogge, Joseph Ratzinger, Herman van Rompuy) hebben een secretaresse die hun speech voorbereiden. Eénmaal aangekomen op “het banket” (zoals zij dat noemen) hoeven zij deze speech slechts af te lezen en meestal krijgen ze achteraf een staande ovatie, misschien komt deze eer mij straks ook toe. Daar wij als “clubke” echter nog maar een kleine vis zijn en wij nog een lange weg hebben af te leggen om dezelfde status te pretenderen en dezelfde privileges te mogen genieten als deze “iconen”, moet ik als “ploegleider” mijn speeches zelf maken. Vorig jaar kreeg ik de opmerking dat deze te lang was. Van dergelijke roddels ben ik echter niet uit mijn lood geslegen, Ivan en ikzelf krijgen deze opmerking reeds lang…… Enfin, nu ik hier zit voor mijn laptop voor de opmaak van mijn eindeseizoensspeech, beginnen twijfels door mijn hoofd te spoken. De echte fans van de DD hebben reeds kunnen ervaren in de wekelijkse nieuwsbrieflektuur, dat onder ons zich een mogelijks groter schrijftalent verschuilt, met name KV. Met Gezelle’allures en in Streuvelsstijl vloeit de inkt uit zijn pen, allee verschijnen de letters vanuit zijn toetsenbord op zijn scherm… Om deze klasse te evenaren zal ik mijn beste beentje moeten voorzetten, en net nu, heb ik last van “writers’block”…. Writers’block is het ergste wat je als auteur kan overkomen, het is precies alsof je pen verstijft onder de druk om te presteren, je krijgt geen woord op papier…. Soit, dan maar wat rondkijken en plots springt ons Daisytrappers-logo in mijn ooghoek. Deze kreatie van Krisje staat al drie jaar symbool van ons selekt clubje. Dit herinnert er mij trouwens aan dat ik hier reeds voor de derde keer sta als “spokesman” van het team. Nu, dit logo is zeer kleurrijk, een perfekte weergave van onze leuke bende. Dit seizoen heeft iedereen weer het beste van zichzelf gegeven. Iedereen heeft zich op één of andere manier in de kijker gereden. Ivan valt op omwille van zijn klimmerskwaliteiten, Dirk omwille dat hij scheef op zijn fiets zit, Stefan omwille van zijn prikkeldraadjodelkwaliteiten in de vroege morgen, Dirk en Dieter vallen op omwille van hun vele spijtige afwezigheden, Kris valt op omwille van zijn doorzettingsvermogen en zijn geflirt met de dames in de Mango, ik val vermoedelijk op vanwege mijn gejojo en mijn norse opmerkingen, en nog een andere (Koen) valt op omwille van zijn val-capaciteiten…. Probleemloos tover ik vier valpartijen uit mijn hoed ; aan de lichten van de Bruanebrug, aan het kruispunt van de Louis Leynstraat en Kloosterstraat, recent aan een rondpunt in Ieper, en misschien wel de meest stijlvolle deze op het Tassche (met de autorally) die zelfs eindigde onder het asfalt-niveau, er waren er gegarandeerd nog meerdere….steunwielen zouden niet misstaan… Iedereen levert zo op zijn manier een bijdrage aan een gezellige zondagmorgen. Het geeft ons telkens nieuwe moed om er de week erop, opnieuw vroeg (soms met een kater) vanonder het dons te kruipen en om Leonardo Da Vinci’s uitvinding te bestijgen… Ter voorbereidig van mijn speech en zo nu en dan eens tussendoor, herlees ik een aantal nieuwsbrieven. Er één specifieke “beste” uitkiezen is niet zo evident maar de schrijfstijl van Hulkie (Koen) is subliem en hun depannage-verhaal in Passendale hoort volgens mij gegarandeerd tot de top drie…. Ondertussen zijn de Daisies officieel met acht fietsers, spijtig genoeg is Dirk er vanavond niet bij....Ook tijdens de ritten zijn we bijna nooit kompleet, er is er altijd wel één die om één of andere reden moet afhaken. Wekelijks wordt door Ivan (van webdesign The Mountain Goat) van iedereen de gereden afstand bijgehouden. Dit brengt wat kleur en misschien ook wat strijd maar een gezonde competitiegeest mag best… Nu we vanavond quasi kompleet zijn (en met dames, en uiteraard met onze sympathieke soigneuses) misschien een gelegenheid om met wat lof te zwaaien. Vooreerst vraag ik beleefd en respektvol tromgeroffel en applaus voor onze meest verdienstelijke renner van het seizoen 2009, Kris Muylle. Hij reed net als Ivan het meest aantal ritten maar maalde het meest aantal kilometers , nl 2147km, op een neuslengte gevolgd door Ivan en mezelf. Daarnaast had ik graag ook bij deze gelegenheid onze dames bedankt voor het vertrouwen dat wij krijgen om op zondagmorgen op pad te gaan en uiteraard ook voor hun goeie zorgen over onze koersuitrusting. Om af te sluiten bedank ik uiteraard onze lokaalhouder Dirk en maak ik ook speciaal van de gelegenheid gebruik (misbruik) om onze twee soigneuse te bedanken voor hun goeie zorgen na alweer een slopende rit, Daisy en Françoise. Verder nog een gezellige avond aan iedereen !!!! Nieuwsbrief 36 Koen V. Zondag 22 november Windkracht 5 - Zaterdagavond 17u49, Hulkie verstuurt zoals beloofd het laatste’ update’ weerbericht naar de Daisies: op een plaatselijke bui na in Eernegem wordt er geen regen verwacht tegen het vertrekuur zondag, maar zouden er wel natte weggedeelten voorkomen, die snel zouden opdrogen door een matige tot krachtige wind en zachte temperaturen. De voorspellingen waren correct, de opkomst eerder mager. Ploegleider Gio stond uitgerust vertrekkensklaar aan de Mango, ex-spoiler ging aanvankelijk niet opdagen, maar werd hard aangemoedigd door vrouwlief Katrien, die over een perfecte verantwoordelijkheidszin beschikt. De berggeit dacht dat er niet zou worden gereden, maar veranderde snel z’n pyjama door een koersbroek en wachtte ons thuis op. De alweer net op tijd arriverende Hulkie was ook van de partij - Er werd dus officieel gestart bij de berggeit thuis nadat we de in een ‘piengwaar’ gehulde Sabine bezwaaiden. Na ca. 1500m stopten we omdat Ivan zijn voorwiel wisselde door hetzelfde voorwiel, maar omgekeerd vooraan zijn fiets. Na deze wissel marcheerde zijne’ kilometriek’ terug. - Er werd naar Gits gereden om van daaruit richting Ieper te fietsen. De wind was nadrukkelijk aanwezig en blies 5 beaufort. Er werd in de beginfase mooi door iedereen kop gereden en het was leuk om te zien hoe een groep vrienden elkaar aan de kop telkens afloste. De wind richtte zich geleidelijk aan loodrecht op ons waardoor de aflossnelheden vooraan steeds meer grote fluctuaties ondergingen. Richting Houthulst t.h.v. een helling werd de groep een eerste keer in 2 gedeeld. Bergopwaarts en vechtend tegen een constant drukverschil van 50Pa veroorzaakt door de wind haalde Hulkie meer dan 30 km/u uit zijn fietsmobiel. Ex-spoiler was de enige die enigszins kon volgen. We noteerden pas 20km rit en er werd al veel ‘nafte’ verbruikt. - De vlaktes werden groter en de wind boette niet aan kracht in, de strijd werd harder. Een wielertoerist kwam ons achteraan vergezellen en luidde een nieuwe fase in. Vooraan werd sneller overgenomen en de pieken volgden snel. De toerist werd er echter niet afgereden, het was daarentegen onze ploegleider, die blauwe lippen kreeg door het wegtrekkende bloed. We stopten eerst en hervatten tenslotte aan een milder tempo. - Ploegleider Gio nam over en communiceerde zonder woorden, maar met zijn lichaam een vraag naar een rustperiode. Ex-spoiler, duidelijk geen psycholoog op vlak van emotionele inschatting, scheerde aan een moordend tempo Gio voorbij en sleurde de groep opnieuw uitéén. Een beetje verder werd uiteindelijk terug gestopt om Gio op te wachten. - We citeren : ‘tegen de wind, 20 km/u en daarna 30 km/u en wa inhouden en dan weer 30 km/u, ik kan da nie’. Zoals het hier geschreven staat, lijkt het een onschuldige bemerking, maar ohh, Gio was echt ‘pissed off’ en blafte naar iedereen, die hem wat wou laten relativeren. De boodschap was begrepen waardoor we daarna netjes alle 3 achter Gio fietsten. Er werd wat sappig gekneuveld, maar we waardeerden de eerlijkheid van onze ploegleider en beslisten geen training veldrijden, al lopend dus en de fiets op de rug, in te lassen achter het wiel van de verdienstelijke Gio. - Kort na deze opwelming, was het duidelijk dat er iets nodig was om het ijs terug te breken. In een korte bocht, op een smal fietspad en uitmondend op een grote baan zorgde een korte rem vooraan de groep voor een onverwachtse en snellere afsmelting. Ivan, in derde positie kon net het stopwerk afwijken, maar voor Hulkie, die op z’n fiets wat zat te dromen, was het boem patat. Verontwaardigd en praktisch zonder remmen reed hij Ivan aan en trok hem mee in de valpartij. Hulkie viel voor het eerst niet t.g.v. van onkunde maar door een zinnige oorzaak. - De bui in Eernegem was ondertussen voorbij en ook In Ieper begon het geleidelijk op te klaren waardoor de terugreis met de nog steeds aanwakkerende wind in de rug een iets gezelliger gegeven was. Op het einde van de rit reed Dirk Spoilerbeke nog plat. Niemand, zelfs ‘himself’ had zin om de klus te klaren. Wegkapitein Kris en ook onze ‘rescue 911’ werd duidelijk gemist. Ondertussen was er een mooie poes al lopend gepasseerd en wou iedereen zo snel mogelijk deze strakke poes nog eens bewonderen. Er werd besloten om de lossende band gewoon wat bij te blazen met een ‘bommetje’, we waren trouwens op een goeie km van de mango. De poes was echter al weer weg. - Ivan eindigde de rit in een tempoversnelling als eerste, gevolgd door Hulkie, Spoilerbeke en de onfortuinlijke ploegleider. In eerste instantie had onze ploegleider niet veel zin om sympathiek te zijn, wat echter snel veranderde na een bokaal Leffe in de Mango en wat leuke gespreksonderwerpen zoals américain préparé en het groepsgevoel binnen een voetbalvereniging. Nieuwsbrief 35 a-ploeg Koen V. Zaterdag 31 oktober Het leven zoals het is. - Wegkapitein en Hulkie verkozen om de zaterdagmorgen te fietsen omwille van andere verplichtingen. De rest van de daisies zouden in de namiddag fietsen. Wegkapitein Kris had een ritje in elkaar geknutseld richting Kemmelberg en we spraken hierdoor af aan de Spil. Zoals gewoonlijk was Hulkie net niet op tijd, maar was Kris hier wel over ingelicht. - We reden tegen de wind in lekker richting Kemmelberg zonder problemen. Onderweg kwamen we weinig andere fietsers tegen en stelden we ook geen noemenswaardige feiten vast. We babbelden over alles en nog wat tot we aan de voet van de Kemmelberg aangekomen waren. Daarna werden onze lichamen voorbereid op wat zou komen. Al bij al reden we zonder problemen de Kemmel en enkele andere bergen, waarvan hun naam me ontsnapt, op. Daarna testte Kris nog wat nieuwe routes in het omliggende uit, waardoor we toch nog een eindje in het heuvellandschap actief waren. - Het was een tijdje geleden dat er iemand was lek gereden en hadden het hier nog over tijdens de rit. Het stimuleerde blijkbaar het lot. Op zo’n 10 km van Roeselare reed Hulkie vooraan plat. Het was het begin van een onvergetelijk verhaal. - Koen, alias Hulkie, deed wat van hem verwacht werd. Hij draaide zijn fiets om en liet Kris verder begaan. Het voorwiel werd uit de fiets gehaald en de binnenband werd vervangen. Een bommetje om de band op 7 bar te brengen hadden we bij ons, het bevestigingsstuk ‘supappe’-bommetje echter niet. Met Kris z’n handpomp kregen we niet echt de band op een aanvaardbare druk. We kwamen tot de conclusie dat we hulp nodig hadden van anderen. Eerst vertrok Koen met het voorwiel in de hand richting voetbalveld een beetje verder. Niemand aanwezig aldaar, dus dan maar de woningen afschuimen. Na enkele woningen aangebeld te hebben, is er respons : een madammeke, laten we ze maar voor het gemak Madeleine noemen, doet open en ziet de afgetrainde Hulkie met voorwiel in de hand als een verwelkoming. - Madeleine weet dat haar man, de naam Odilon leek me toepasselijk, een pomp had en stelde voor om naar de zijkant van huis te gaan, want haar ‘pattaten’ stonden op en ze had geen tijd. Ze had echter nog wel de tijd om te vragen waar de rest van de fiets was, want citerend : ‘ik heb al veel verhalen gehoord en er worden hier ook veel fietsen gestolen’. ‘Geen probleem madam, mijne maat staat daar bij mijn fiets een beetje verder’, antwoordde ik . Madeleine wou mijn verhaal toch even controleren en kwam kijken. Mijne maat Kris was blijkbaar toen ook op zoek gegaan naar een pomp en de fiets stond daar alleen. Meneer, ge moogt hem daar niet alleen laten, dat is om problemen vragen. Ok, Madeleaine, dacht ik en zag op dat moment Kris terug bij de fiets opduiken. ‘Kom maar naar hier, ze hebben hier een pomp’ maakte Hulkie de wegkapitein duidelijk . ‘En breng die fiets ook maar mee’, riep Madeleine. - Wegkapitein Kris had blijkbaar een cursus circus gevolgd en nam de fiets zonder voorwiel in de hand, trok zich op gang en … viel anderhalve meter verder samen met 2 fietsen in de ‘gèskant’. Madeleine, ondertussen ook al op straat, zag het gebeuren en riep dat ze wou komen helpen. Hulkie liep uiteindelijk Kris tegemoet om te helpen. - Toen we aan de zijkant van hun woning aankwamen en Kris zijn fiets tegen een paaltje plaatste, werd hij aangemoedigd door Madeleine om zijn fiets ergens anders te zetten. Want, zei Madeleine, hij zou wel eens kunnen vallen. Jaja, zei Kris, maar zijn woorden waren nog niet volledig uitgesproken of oeps, daar lag zijn fiets op de grond. ‘Khept nog gezegd hé meneer’ stamelde Madeleine. Ze verdween daarna efkens van het toneel voor haar ‘patatten’. - Ondertussen verscheen Odilon met een pomp, laat ons zeggen een souvenirstuk 1914-1918 waardig. Odilon terug naar binnen om een andere pomp te gaan zoeken. Madeleine was daar terug en begon een verhaal te vertellen over haar zoon, die een tijdje terug naar de Ardennen was geweest. Diefstal, ingegooide ruiten, een hotel, een wedstrijd waren kernwoorden, de zinnen probeerden we ons voor te stellen. Kris en ik waren blij toen Odilon met een gewone ‘Decathlon’ fietspomp kwam aandraven. Snel werd de band opgeblazen, maar ‘Murphy’ was in de buurt en de ‘supappe’ kraakte af. Gelukkig had Kris 2 binnenbanden in reserve mee en kon er opnieuw begonnen worden. Madeleine had plotseling commentaar op de manier hoe Kris de band wou vervangen. ‘Ge gaat gaten krijgen in uw fietsbroek als ge zo verder doet, ‘k ga een ‘moesjke’ gaan halen zodat je dat onder je knieën kunt plaatsen. Madeleine combineerde haar zoektocht naar een ‘moesjke’ met een bezoek aan de keuken, want ook het vlees stond op, hoorden we nog net toen ze wegging. - Moesjke en Madeleine verschenen terug. ‘Jullie zullen mijn zoon Dieter waarschijnlijk niet kennen zeker, want hij is jonger, nog maar veertig’ vroeg ze ons. Ik beschouwde dit persoonlijk als een compliment. Waar gaan jullie nog naar toe, was haar volgende vraag. Nog zo’n 120 km te gaan, Antwerpen,antwoordde ik om wat sympathiek over te willen komen. Direct daarna gaf Hulkie aan dat het maar voor te zeveren was. Madeleine reageerde en zei dat ze wel nog ‘bavetten’ had als ik wou verder zeveren. - Ondertussen was Kris erin geslaagd om de fiets terug rijklaar te krijgen. Maar nog was ons verhaal niet ten einde. Hulkie zag immers dat zijn zadel vuil was en veegde het met zijn mouw schoon. Zijn vermoedens werden werkelijkheid toen Hulkie aan zijn mouw rook : stront ! Hmm, madame, kunt ge nog eens een emmertje met water en spons brengen a.u.b. vroeg ik. Mijn mouw en zadel werden gereinigd. Bij het overlopen van mogelijke andere aantastingen, zag Hulkie dat ook zijn ‘drinkpulle’ toch wel serieus onder de stront zat. Tijdens de circusvalpatij in de ‘gèskant’ had Kris dus ook klaarblijkelijk een stuk hondenafval opengereten. - Er werd nog veel afgelachen en we trokken tenslotte huiswaarts, na met respect Madeleine en Odilon uitvoerig bedankt te hebben. Wegkapitein Kris bevestigde tenslotte tijdens de laatste kilometers de aanwezigheid van een hondengeur aan zijn handschoenen. Het was al laat en de mango werd niet meer bezocht. Hulkie dronk ook niet maar van zijn ‘drinkpulle’ en kwam aldus met dubbele dorst thuis. Nieuwsbrief 74 Koen V 25 september 2011 Figuranten Piet Piraat en den Bompa in de hoofdrol Via het onderlinge e-mailverkeer was geweten dat we niet zouden weten wie al of niet aanwezig zou zijn. Het viel mee : Herniatynski vind het toffer om samen met zijn neef te fietsen, de Boterterter participeert in een geheim reclameproject van gyproc plafonds, de wegkapitein rijdt voortaan nu liever alleen omdat je als je niet alleen rijdt je ook niet alleen zelf kan bepalen of je alleen rijdt of in groep. De wegkapitein leeft echter nog altijd mee met de Daisies, zie de duidelijke route die hij vooraf doormailde : een ritje naar Kluisbergen van minstens 100km. Kris zou die morgen alleen een ritje afhaspelen, ook naar de Kluisbergen. Geheime insiderinformatie gaf aan dat we Kris zouden ontmoeten op de 16 na de 63 en vóór de 14. De rest van de Daisies vertokken dus in groep richting Kluisbergen. t’ Is te zeggen : de berggeit hield de spanning erin door te bellen, daarna niet op te nemen, te wachten tot de groep zonder hem vertrok om dan in Rumbeke als een zot voorbij te zoeven. Het tempo was normaal te noemen en werd geleid door de ploegleider en den Bomber. De route van Kris werd keurig gevolgd omdat we wisten dat dit de kortste weg was naar de Kluisbergen. Althans in de beginfase, want ik kan me niet voorstellen dat Kris ons zou sturen via Meulebeke, Wakken en Waregem naar de Vlaamse Ardennen. Net vóór we Wakken inreden, ontmoetten we een tractorachtige mobiel, die zich in het verkeer begaf met een slordige vooruitgangssnelheid van 35 km/u. Georchestreerd door de ploegleider werd deze mobiel ingehaald en voorbijgestoken; de verbouwereerde boer zag in zig-zagvorm een pak blauw geweld voorbijrijden, maar kon ons uiteindelijk niet meer bijhouden. In Waregem kregen we aansluiting van Piet Piraat, een lange athletisch gebouwde renner van 42 jaar uit Sint Baafs Vijve, die vroeger doelman en spits was geweest bij voetbalclubs zoals Wakken en Ooike. Gezien we eerder Antwerpen naderden in plaats van de Vlaamse Ardennen, werd de hulp ingeroepen van Piet Piraat. Piet Piraat leek een correcte kerel en vertelde ons te willen helpen om ons te begeleiden naar de Kluisberg, zoals wij hem vroegen. Vanuit Waregem ging het richting Nokere waar de plaatselijke berg werd beklommen en triomfantelijk door Hulkie gewonnen vóór de ploegleider, met nochtans Alpe d’Huezbenen. Het is niet gemakkelijk om steeds over jezelf te moeten schrijven als je als overwinnaar ergens boven komt, maar ja als het zo is, wat moet je er dan mee ? Na de Nokereberg kwam een plaspauze aan een veld waar er jammer genoeg geen paarden stonden. Via binnenbanen reden we vervolgens richting Anzegem en passeerden we Ooike, waar Piet ooit nog de ballen uit zijn doel haalde. In die aanloop richting Anzegem reed Piet vooraan, gezellig babbelend op een stilaan heuvelend terrein en tegen de wind in. Bleek dat we niet onder de 30km/u gingen. Na een rommelmarkt voorbijgereden te hebben, kreeg Spoiler de intenties om zijn fiets aldaar te verkopen. We kregen de ‘Fukasjima’-torens van Ruien in het vizier en moesten toegeven dat Piet Piraat ons gedienstig via mooie landelijke binnenwegen loodste naar de Kluisberg. Eénmaal Kerkhove voorbij kwamen de bergen dichterbij en moesten we overleggen wat we allemaal zouden beklimmen. Ondertussen reed Piet vooraan en voltrok zich volledig aan zijn opdracht om ons naar de Kluisberg te brengen. Toen hij de kerk van Berchem voorbijreed gaf hij aan dat we de volgende straat naar rechts moesten richting Kluisberg. We bedankten hem en reden rechtdoor richting Kwaremont. Op de lange asfaltstrook bergop viel de groep uitéén en met een snelheid niet onder de 20 km/u kwam Hulkie als eerste boven, gevolgd door de kaasgeit, die zich al vollop verheugd op zijn verrassingscadeau tijdens ons eindejaarsfeest, de Alpe d’Huezfreek en de rest van de meleutepetreute. Bijna iedereen wou het parcours, zoals Hulkie voorstelde nl. de Patersberg en de Hotondeberg volgen, maar kort en unaniem werd besloten terug te keren via Harelbeke, de kortste weg naar de mango. We waren immers al via de kortste weg naar de Kluisbergen gereden en hadden na enkel de Kwaremont opgereden te hebben al 60km in de kiezen, hmm het zal waarschijnlijk dan toch maar de op één na kortste weg geweest zijn. Richting Ruien kwamen we ons vriend Piet Piraat tegen in de andere richting, waarschijnlijk had hij de Kluisberg opgereden. We zwaaiden, maar hij sloot toch niet meer aan. De kortste weg terug, dat betekent dat de Tiegemberg moest opgenomen worden in het traject. Hoe we het weer klaarspeelden, ik weet het niet, maar we reden via een lus toch een ‘ommetoer’ en beklommen de Tiegemberg via de zijflank. Toegegeven, het uitzicht en deze route waren vernieuwend. Daarna was het weer gissen of we in de goede richting reden of niet, gelukkig scheen de zon en konden we deze als kompasmiddel inschakelen om de meest optimale route al rijdend in elkaar te knutselen. Zo reden we een weg in waar den Bomber nog net in mocht, getuige het bord van geen verkeer toegelaten boven de 7,5 ton. De baan lag goed en er werd weer goed versneld in dit bosrijk gedeelte tot we een korte bocht van 90° naar links namen en voor een gesloten tuinpoort van een behekst huis stonden. Dat er daar geen ongelukken van kwamen, was al een wonder op zich, maar wat deed dat bord van verboden boven de 7,5 ton aan het begin van deze baan eigenlijk ? Het was ook in die fase van de rit dat we het pilootproject ‘trentetrois’ opstartten. Hulkie had in z’n triathlonavontuur de week ervoor geleerd hoe je in een groepje niet lang, maar constant aan kop aan een indrukwekkend tempo kan rijden met minimale energieverspilling. Of het reglementair is, is een andere zaak. In ieder geval langs het water en tegen de wind beslisten we het pilootproject te starten aan een aanvaardbare 33 km/u. Het ging wonderbaarlijk goed met iedere halve minuut een andere voortrekker. Toen we richting Molecule in Vichte reden waren onze intenties om ons niet meer in route-avonturen te storten en de grote baan te volgen tot in Roeselare. We waren nog maar net op die drukke baan of daar kwam speedy Bompa aansluiten. Hij wist ons te vertellen dat deze baan te druk en te gevaarlijk is voor de modiale coureur. ‘Naar waren moeten jullie ?’ ‘Richting Roeselare’ antwoordden we, ‘ok’ zei speedy Bompa, ‘volg me maar, ik zal jullie via de binnenbanen loodsen richting Roeselare, sleutelde wat aan zijn ‘vitessen’, vroem en weg was hij. De Gonzalessen van de Daisies volgden gezwind, zeker in de beginfase. Toen hij de één na de andere uit het wiel reed, besloten de 2 overblijvende Daisies in zijn wiel hem beleefd te vragen om het wat kalmer aan te doen. Den Bompa was een gezellige einde vijftiger, vermoedden we. Het was wel zichtbaar dat hij op de achterkant van zijn onderbenen, ‘spierkieten’ had van 15 op 30cm. Hij had net een ritje naar Wallonië achter de rug en reed huiswaarts richting Deerlijk. Toen Spoiler aansloot, vond hij het leuk om aan speedy Bompa te vragen of het wat sneller kon. Speedy stak zijn 53 11 op en vroem, hij was weer weg. Gelukkig was Deerlijk niet veraf zodat aan de verkeerslichten aldaar afscheid kon worden genomen van deze sympathieke laagvlieger. Hij wist ons nog mee te delen alleen maar rechtdoor te rijden om zo in Roeselare te geraken. 50 meter verder reden we een baan in richting Desselgem. Op dat moment begonnen we te beseffen dat het al laat was + dat we 16 en de 14 en de 63 en aldus ook de wegkapitein niet meer gingen tegenkomen. We reden de N36 Bavikhove – Roeselare dan maar op en trokken het tempo wat op. Een tweede poging van het pilootproject ‘trentetrois’ verdeemsterde in de aanloop van de helling ter hoogte van Lendelede. Vol moed en in groep trokken we op cavalerie en de meter ging een heuse tijd niet meer onder de 40. Het eindsprintje ter hoogte van de mango werd ingeleid door Bomber en Spoiler, en gewonnen door Hulkie. De zon was er weer door gekomen en leuke vochtopnamemomenten in de mango stonden in het verschiet. Wegkapitein Kris sloot 4 uur na de start aan de mango eindelijk terug weer aan en het beloofde weer een oprakeling van informatie en belevenissen te worden. De 3 verschillende onderwerpen van gesprekken door al evenveel aanbrengers van deze onderwerpen werden op gelijktijdige aanbrenging onderbroken door knieperig gezaag van Cippo. Hulkie zag dat het goed was en vertrok, ook al omdat hij nog moest middagmalen in Antwerpen. Hoe het verder afliep in de mango weet ik dus niet, maar dat hoefde ook niet. Het was uiteindelijk weer een onvergetelijk ritje.
	Vandaag zijn er 7 visits (13 hits) op deze site